Moje Górki by darkheush"Noli me tangere..."

Paluszek i główka...

2012-02-21T20:18:00.000+01:00

Tym razem post bez daty w tytule. I bez trasy. Popsułem sobie rączkę. Jestem wyłączony z działalności górskiej na jakieś 4 tygodnie...

Zdarzyło się... Wsadziłem łapy nie tam gdzie trzeba no i ścięgno palca wskazującego lewej dłoni się poszło kochać... Myślę, że jakiś czas nie będę dał rady grać "Majki" SDM-u. Pocieszające jest to, że Gennaro może zagrać, a ja zawyję ;)

Na koniec dwie fotki z ostrego z Wadowic...

Potrójne chatkowanie

2012-02-13T16:48:00.000+01:00

11/12 lutego 2012 - Beskid Mały

Przeł. Kocierska - Chatka na Potójnej - Chatka pod Potrójną - Rzyki Praciaki

Miały być Gorce z Kaprem i Kaprową, jednak życie płata nam figle. Nie dostałem urlopu. Wiedziałem jednak od kilku tygodni, że Jardo wybiera się z jakąś ekipą do Chatki na szczycie Potrójnej. Zaczęliśmy kombinować w składzie Tres Amigos. A Jardo kusił, oj kusił...

No i się porobiło. Punktualnie o 14 startujemy spod karczmy na Kocierskiej. Ładnie wydreptana autostrada.

Fotka pod rogaczem i zaczynamy dodreptywać do chatki. Przy chatce widzę jakąś dziewczyneczkę z dupolotem w ręku.

- Cześć...

- Dzieńdobry...

Nagle w mojej geriatrycznej łepetynie zapala się lampka!!! Nasza dalsza rozmowa wygląda dokładnie tak:

- Ania???!!!

- Dziadek???!!!

I wszystko jasne!!! Po chwili zza węgła wyłaniają się pozostali uczestnicy wycieczki Jarda.

Powitania. Wieczór to tuzemaki, kiełbaski, gitara, śpiewy, "niezapowiedziana" wizyta nocnych wędrowców, nocny "koncert" Świdra i takie tam chatkowe historie.

Rankiem... no cóż nie wszyscy czują się wyspani. Gorzeje na nowo kłótnia o to, czyje zdjęcia są lepsze i o to czy Rychwałd jednak leży w Beskidzie Małym (lub na jego pograniczu) Królowa i Cysorskie jednak wszystkich uspakajają.

Czas ruszać do Olafa. Po drodze Memezio testuje dupolota Ani, inni grzecznie popylają na własnym napędzie.

U Olafa mały popas i podział ekipy. Pierwsi wracają na Kocierską Gennaro i Memezio. Potem zbiera się Jardo z ekipą w celu odwiedzin u Wójta. My (czyli Ciocia Asia, Pawlo, Adi, Świder i mła) wychodzimy na szarym końcu. Wyciąg, knajpa, Autobus i koniec pieśni...

Podziękowania dla: Tres Amigos za wspólną wędrówkę prawie do końca, Jardowi, Ani, Indze, Wiktorii, Cioci Asi, Pawłowi, Maurycemu i Świdrowi za mile spędzony czas w tych pięknych okolicznościach przyrody i że tak powiem, niepowtarzalnej.

Szczególne brawa dla najmłodszego uczestnika wycieczki - będzie z Ciebie turysta Adi!!!

Dziękuję również nocnym gościom w osobach MK, harnasia wołoskiego i ufoka. Fajnie Was było znów zobaczyć.

Na koniec tej dziękczynnej litanii - podziękowania dla gospodarzy, czyli Ani i Rafała oraz pozdrowienia dla Olafa.

Tradycyjnie kilka fotek po kliku w obrazek:

Dach Beskidu Małego padł

2012-01-30T09:13:00.000+01:00

29 stycznia 2012 - Beskid Mały

Międzybrodzie Bialskie - Magurka Wilkowicka - Czupel - Międzybrodzie Bialskie

Czupel zimową porą w stylu alpejskim i bez tlenu.

Miało być Tres Amigos, ale może od początku.

Planowaliśmy tę wycieczkę chyba ze 3 tygodnie z Gennaro i Memezio. Jak zwykle się musiało posrać, czyli złapałem zapalenie oskrzeli. Antybiotyki. Około czwartku ugadujemy się z Gennaro, że jeśli tylko będę na siłach po kuracji to owszem. Memezio męczy mnie telefonami, noż kuźwa jaka to upierdliwa bestyja. W sobotę zapada decyzja - Czupel przez Magurkę. No i coś mnie tknęło. Uderzam do Daymana czy nie ma ochoty na zimową przecierkę. Ma ochotę!!! No to jest nas czworo. Znów w mojej pustej łepetynie zapala się lampka. Skoro Dayman śmiga z Katowic to może... A co mi tam... Wszystko Aniu przez ten wpis na mojej tablicy na FB. Nasza rozmowa na gg wygląda mniej więcej tak:

Kaprowa: No wiesz idziemy dziś z Kaprem na imieniny mojej siostry
Darkheush: Oj tam, nie żebym kusił
K: Nie wiem czy się Kaper zgodzi
D: No kto jak kto, ale ty możesz go przekonać
K: Nie wiem czy się uda...

Mija kilka minut ciszy na gg...

K: Darek czekaj - jest nadzieja!!!
D: Hę???
K: Jedziemy!!!

Niedziela - dzień ataku szczytowego.
Po małych perturbacjach odnajdujemy się wszyscy na zaporze w Żarnówce. Piździawica okrutna. Jakieś -15 stopni. Startujemy żółtym z Międzybrodzia. Dayman po ok. pół godzinie przeżywa swój pierwszy tego dnia kryzys. Chce wracać. Namawiamy. "Daymano - spoko nie idziemy na wyścigi. Spróbuj, może dasz radę". No i ruszamy. Na początku fajnie, ale im wyżej tym więcej tego białego pod nogami. Niby ktoś szedł, niby przetarte. Idzie się ciężko.

Po ponad 3 godzinach dochodzimy do Base Camp, czyli do schronu na Magurce Wilkowickiej. Szukam wzrokiem znajomej postaci. Szukam, szukam i w końcu znajoma postać wypatruje mnie. Mój ci on, nie oddam nikomu... no dobra głupi tekst. Marekk500 wraz z rodzinką ślizgają się przed schroniskiem. Prawie jak "Gwiazdy tańczą na lodzie". Dobra kolejny głupi tekst.

Chwila pogaduch, wspólna fota i mykamy do Base Camp na posiłek. Zajmujemy strategiczny stolik w rogu werandy.Około 14 przychodzi opamiętanie. Trza się zbierać. Kawał drogi przed nami, a za chwilę zacznie się ściemniać. Na szczęście mniej więcej połowa drogi na Dach BM jest ładnie przedreptana. Druga połowa to już wąski ślad w śniegu, a każde odstępstwo od ścieżki wiąże się z zapadnięciem w to białe świństwo po jaja. Tu przy okazji pragnę podziękować ekipie GS za ładnie rozdeptany szlak na Czupel i w stronę Międzybrodzia.

Dzięki temu "rozdeptaniu" na Czupel wyrabiamy letni czas. Chwila szczytorozmyślań, fotosesja, "widok na Tatry", i zaczynamy zejście.

Nie jest łatwo, choć poniżej poziomicy 650 już się idzie lajtowo. Wg szlakowskazu pod Czuplem mamy mieć 1,30h na dół. Do autek dochodzimy w godzinę. Znów zaczyna piździć...I chyba tyle z mojej strony. Dziękuję całej ekipie za fantastyczną wędrówkę i do następnego...

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Zimowe chatkowanie

2012-01-16T23:17:00.001+01:00

14/16 stycznia 2012 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną"

Warto było przeżyć (tak, dosłownie - przeżyć) ten weekend. Umawiałem się na niego co prawda z Gennaro i Memezio, ale tak wyszło, że w ostatniej chwili Memezio odpuścił. Za to dołączył do nas Jardo.

Zaczęło się po wariacku jak zwykle. Sobota rano, kończę nocki. Wracam do Andrychowa, robię zakupy, pakuję plecak i idę kimać. Choć chwilę. Wychodzi niespełna dwie godziny. O 13 odbieram na dworcu autobusowym Jarda. Idziemy do zaprzyjaźnionej knajpy na piwo. W niespełna 30 minut pojawia się Gennaro. Pakujemy graty do jego bolidu i chwilę po tym mkniemy już na Praciaki. Sypie...

Na parkingu pod Pracicą dzikie tłumy. Ruszamy sobie moimi ścieżkami przez Hatale. Jest w sumie ładnie przedreptane. Sypie, ciągle sypie i zaczyna wiać. Ponad ostatnimi chałupami na Hatalach decydujemy się wejść na skrót bezpośrednio na )( Zakocierską. Kurwa!!! Skąd tu tyle śniegu???!!! Zaczynamy ryć już po kolana. Robi się ciężko...Dochodzimy. Już widać chatkę, jednak Jardo rzuca temat - "Idziemy odwiedzić Pozioma???". No ba!!! Znów ucieka nam godzinka u nieznajomego (już znajomego) forumowicza i jego rodzinki ;) Piwko, kawusia...

Przez okna jego chałupy widzimy tłumy zmierzające na chatę. No to będzie ciasno. Żegnamy miłych gospodarzy i po kilku krokach meldujemy się karnie u Olafa.

Na chacie, jak to na chacie. Wino, kobiety i śpiew. No i jeszcze paprykowe przysmaki Jarda ;) Za oknem bez zmian... sypie

Niedziela, sypie coraz bardziej, ja odchorowywuję sobotni dzionek. Chłopaki zbierają się na dół około 13. Pierniczę, zostaję do poniedziałku. I jest to wyjątkowo słuszna decyzja. Wieczorem, w absolutnie opustoszałej chacie spędzam jedne z najprzyjemniejszych chwil w moim życiu. Pod kuchnią trzaskają polana. Gadamy z Olafem. O wszystkim i o niczym. Głównie o górach. Gdzieś w tle słychać Dom O Zielonych Progach... Herbata, herbata, herbata... Za oknem sypie, czyli constans...

Kładę się spać, jednak jakoś nie mogę zasnąć. Chyba do 1 w nocy czytam książkę, którą wypożyczył mi Olaf. Może sen przyjdzie... Przychodzi...

Nie na długo jednak. Budzik drze się wniebogłosy. 5 rano. Budzę Olafa (aby za mną pozamykał) i śmigam na wyciąg. Bez światła, ale to była świadoma decyzja. O w mordę!!! Nie sypie!!! Widzę przedreptany szlak. Co nie zmienia faktu, że brodzę po kolana w białym puchu. Jednak w nocy sypało!!!

Kawałek do wyciągu, który powinien mi zająć 15 góra 20 minut, rypię blisko godzinę. Na dodatek słyszę w dolinie Kocierzanki wycie wilków. Ciary przechodzą po plecach...Jak ja się ucieszyłem na widok oświetlonego stoku na Pracicy... 25 minut i jestem na dole...

Warto było... Komplet zdjęć po kliku w obrazek...

Podsumowania i plany

2012-01-08T15:46:00.000+01:00

2011 w liczbach i 2012 w planach

No cóż. Przyszedł czas na podsumowanie roku górskiego 2011. Udany jak najbardziej!!! Nowe miejsca, nowi ludzie. Miejsca znane od lat, ludzie z którymi potykam się wciąż gdzieś na górskim szlaku. Odświeżenie kilku naprawdę cennych dla mnie znajomości. 38 dni w górach, 15 noclegów, jakieś 330 km w nogach. Można chcieć więcej??? Można. Jako definitywne zamknięcie roku 2011 mały filmik ;)

A z planów... Za tydzień Chatka pod Potrójną z Gennaro i Memezio. Potem jakieś wypady w Żywiecki, Wyspowy, Śląski, Mały... Czas pokaże... ;)

Jałowiec podany na zimno smakuje wybornie

2011-12-11T00:05:00.000+01:00

11 grudnia 2011 - Beskid Makowski

Siwcówka - Kolędówka - Opaczne - Jałowiec - Przeł. Cicha - Adamy - Siwcówka

Decyzję podjąłem w zasadzie w 15 minut. Tyle czasu minęło od wiadomości na gadzie od Gennaro do zdecydowania się na wyjazd. Dlaczego tak długo??? Były trzy warianty zaproponowane przez Gennaro do wyboru:

1. Magurka Wilkowicka i Rogacz
2. Chatka na Lasku
3. Jałowiec z przyległościami

Na Magurce byłem niedawno, we wrześniu, za Laskiem niespecjalnie przepadam. Padło na Jałowiec. Do rzeczy - jak mawiał mol do mola.

Około 6:30 w Wadowicach odbiera mnie Gennaro. Pędzimy po Memezia do Radoczy i już we trójkę uderzamy na Stryszawę Siwcówkę. Jest piekielnie zimno, błękitne niebo, a góry budzą się do życia. Będzie dobrze.

Po godzinie z hakiem dochodzimy na )( Kolędówka. Niby miało być dobrze, a jest rewelacyjnie. Królowa Beskidów znów nie stroi fochów. Czas się pokłonić miłościwie nam panującej. Aparaty na stałe żegnają się z futerałami.

Śniegu tak około 10 cm. Postanawiamy odwiedzić Opaczne. Miejsce jest nazywane schroniskiem chyba przez omyłkę. Wchodzimy do środka. "Przesympatyczna" pani "gospodyni" (cudzysłowy użyte świadomie i z premedytacją) pyta czy coś zamawiamy. Memezio bierze herbatę aby mieć z czym wszamać kromkę. My z Gennaro nic. W sumie chcieliśmy się tylko ogrzać i chwilę odpocząć. Pani "gospodyni" stwierdza władczym głosem, że - cytuję - "u nas jest tak, że każdy nienocujący MUSI coś zamówić w bufecie. A tak to tylko zajmujecie miejsce innym". Czy złośliwością z mojej strony będzie jak dodam, że na "schronisku" prócz nas nie było żywej duszy i nie bardzo widać było w najbliższej okolicy tych "innych', którym to zajęliśmy miejsce??? Szybciutko się zbieramy i czekamy na Memezia na zewnątrz. Ponoć kilka lat temu wisiała tam informacja "Pobyt w schronisku - 2 zł". No całe szczęście, że nie "zaproponowano" mi uiszczenia opłaty za pobyt, bo pewnie "wiązankę kwiatków" słychać by było w Zawoi. A Opaczne niech nadal pracuje na swoją i tak fatalną reputację. Mam nadzieję, że dożyję czasów kiedy nie zajrzy tam pies z kulawą nogą. Szkoda tylko, że ludzie prowadzący to schronisko robią tak fatalną atmosferę wokół obiektu, który jest położony w przepięknym miejscu.

Nic to. Czas na Jałowiec. Śniegu przybywa. Pod samym szczytem jest już około 25 cm.

Trzeba torować. Szczytujemy o 10:30. Boże co za widok!!!

Barania:

Stoh i Rozsutec:

Pilsko, Romanka, Rysianka:

Szczytorozmyślania, piwko, odrobina czegoś mocniejszego, niekończąca się fotosesja. Jednak trzeba się zbierać. Kierunek Adamy. Schodzi (się nam) 2 godziny. A wszystko przez widoki.

Godzinka odpoczynku na chatce, herbata, kanapki, chińszczyzna w siedmiu smakach, widoki.

Pozostaje 45 minut zejścia i zapętlamy się w Siwcówce. Powrót do Wadowic, pożegnanie i pozostaje mi dokulać się do domu, do Andrychowa. Miało być pięknie, a było... jeszcze piękniej.

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Po robocie.

2011-12-01T21:00:00.000+01:00

1 grudnia 2011 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Potrójna - Jawornica - Targanice

Coraz częściej zadaję sobie to pytanie. Czy ja aby normalny jestem??? Zamiast wrócić jak człowiek z nocnej zmiany w robocie i iść spać, pakuję plecak i gnam na busa do Rzyk Praciaków. Jest piekielnie zimno. Po szczytach pałętają się mgły. Zaczynam podejście trasą wyciągu, a pierwsze promienie słońca dopadają mnie mniej więcej w połowie stoku.

Od razu robi się cieplej i jakby bardziej kolorowo. No i raźniej na duszy.

Dochodzę do MSB. Stąd kilka kroków do rozwidlenia czerwonego i żółtego. Postanawiam złożyć wizytę Olkowi, a przy okazji pozbierać kilka fantów, które zostawiłem na chatce kilka dni temu. Las przypomina ten z Robin Hood'a, brakuje tylko Marion. Znów mi gdzieś uciekła.

Szybka wizyta na chatce, piwko i po pół godzinie ruszam w kierunku szczytu. W końcu znów "pachnie" mi to wszystko inwersją. Focę namiętnie, a jest co. Nocny mróz walczy z przygrzewającym dziś mocno jak na tę porę roku słoneczkiem przyozdabiając trawy misternymi koronkami.

Gdy podchodzę pod szczyt Potrójnej już wiem, że będzie nieźle. Nieźle??? Toż to masakra i rzeź niewiniątek - Królowa Beskidów, Pilsko, Skrzyczne, Tatry, a wszystko to ponad pięknym morzem mgieł. Który to już raz w tym roku??? Przestałem liczyć.

Szybka sesja foto i pędzę dalej. W stronę Jawornicy. Po 30 minutach mijam krzyż i zaczynam zejście do Targanic. Wypad kończę przy targanickim kościele dokładnie w momencie, gdy kościelny dzwon ogłasza Anioł Pański.

Pozostaje wrócić do Andrychowa i iść spać, wszak wieczorem znów trzeba iść na nocną zmianę. I pozostaje sobie odpowiedzieć na pytanie z początku relacji - tak, ja jednak nienormalny jestem ;)

Komplet zdjęć po kliku w obrazek poniżej:

Stary zgred starszy o rok...

2011-11-27T13:02:00.000+01:00

26/27 listopada 2011 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną" (fotorelacja)

Beskid Mały jest wspaniały...

2011-11-13T12:19:00.000+01:00

13 listopada 2011 - Beskid Mały

Kocoń - Anula - Łamana Skała - Chatka "Pod Potrójną" - Potrójna - Kocierz Rychwałdzki - Gibasy - Kocoń

Troszkę "pogoniłem" Gennaro. Miałem się zjawić w Wadowicach około 7 rano ale już tak mnie nosiło, że nie wytrzymałem i byłem na miejscu kilka minut po 6. Piździawica okrutna. Nieliczni przechodnie patrzą na mnie z politowaniem. Gennaro w końcu dociera i ruszamy w stronę Koconia. Spod "Dębów" startujemy punktualnie o siódmej. I tu po raz pierwszy okazuje się, że warto było wystartować blisko godzinę wcześniej, ponieważ gdy dochodzimy na Polanę Gałasie jest tzw. "złota godzina".

Idziemy dalej w stronę Anuli zatrzymując się na piwko i papieroska w okolicy Polany Pietrasowej. Po drodze tatrzańska "piła" i widoki nieziemskie na świat.

Na czerwonym szlaku z Anuli robimy sobie mały chaszczing. Zamiast za znaczkami północnym trawersem Łamanej Skały, dymamy wprost na drugi co do wysokości szczyt Beskidu Małego. Robi się w miarę ciepło.

Kilka chwil później lądujemy w Chatce "Pod Potrójną" Żywiołowe powitanie z Iskarią i Olą. Ta druga cierpi na pewien niedostatek, który udaje się nam troszeczkę zminimalizować. Jestem tu po raz pierwszy od czasu "zmian", czyli od odejścia Lucjana. Mam przyjemność poznać nowego chatkowego - Olka. Pierwsze wrażenie - pozytywne.

Chwila restu i ruszamy na spacer do Ani i Rafała zaliczając po drodze Zbójeckie okno.

Na szcycie oczywiście "cysorskie".

Wracamy na chatkę gdzie urządzamy małe muzykowanie, a dziewczyny smażą kiełbachę. Niestety czas się zbierać.

Schodzimy do Basi. Tam następuje pożegnanie z ekipą Iskarii. My z Gennaro mamy jeszcze w planie odwiedziny u Staszka na Gibasach i zejście do Koconia. Powoli robi się ciemno.

Do autka dochodzimy już w całkowitych ciemnościach. Powrót do Wadowic i potem zamarzanie w oczekiwaniu na busa do Andrychowa, ale i tak warto było.

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Otwarcie sezonu jesiennego

2011-10-17T07:17:00.002+02:00

15/16 października 2011 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Chatka "Pod Potrójną" - Potrójna - Jawornica - Targanice

Wyjechałem bardzo późno z Andrychowa, bo o 17:00. Liczyłem się z możliwością podejścia po ciemku na końcówce przed chatką. Jednak na przystanku w Praciakach zostaję zaczepiony przez dwóch gości. No to mam towarzystwo w postaci Andrzeja i Piotrka. Gadka szmatka, drogi ubywa w szybkim tempie. Przed 18 docieramy na Chatkę pod Potrójną. W środku sporo ludzi, kilka znajomych pyszczków, chataruje jeszcze Lucjan (za dwa tygodnie definitywnie schodzi w doliny). Biesiadujemy do późnej nocy.

Rankiem budzi mnie o 7 siku. Wychodzę przed chatkę i... brrrr. Jasna doopa, jak zimno!!! Wszystko pięknie oszronione. Patrzę na termomert - minus 6 stopni. Ale z każdą godziną robi się coraz przyjemniej.

Około 11 ruszam w stronę szczytu Potrójnej i dostaję sms-a od Memezio, że wychodzi z Leskowca. No to poczekam na niego u Ani i Rafała. Z resztą nie śpieszę się, pogoda jest taka, że żal tego nie wykorzystać. Tylko troszkę zimno. Ale od czego mam rogrzewacze.
Na chwilę przysiadam sobie na mojej ukochanej ławeczce, podziwiam Królową i widoczne aż do późnego popołudnia (!!!) cysorskie Tatry.

Piwko. Czekam. Po 1,5 godzinie zjawia się Memezio. Siedzimy wspólnie jeszcze chwilę i ruszamy w stronę Jawornicy.

Po 40 minutach jesteśmy przy ruinach schronu na Jawornicy. Krótki popas. Niestety jacyś idioci musieli się "podpisać" na samym wierzchołku krzyża. No ręce opadają.

Krótkie zejście do Targanic i... koniec pieśni. Jak zwykle za krótko. Pozdrawiam wszystkich, z którymi skrzyżowały się moje ścieżki w ten weekend.

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Skalankowe pożegnanie lata

2011-09-26T07:35:00.001+02:00

23/25 września 2011 - Beskid Żywiecki

Chatka "Skalanka" (fotorelacja)

Zbójnickiego hej!!!

2011-09-16T07:41:00.000+02:00

12/15 września 2011 - Beskid Żywiecki

Rycerka Kolonia - Wielka Racza - Przegibek - Wielka Rycerzowa - Przeł. Przysłop - Svitková - Oszust - Jaworzyna - Przeł. Glinka Ujsolska - Hala Krawcula - Ujsoły

12 września 2011 - "W pogoni"

Tak się złożyło, że nie mogłem śmignąć rano do Zwardonia. Wybieram wariant alternatywny, czyli Żywiec - Rycerka Kolonia i żółtym na Raczę. Spotkanie z Pająkiem w Żywcu na ulicy. No tego się nie spodziewałem. Teraz bus do Kolonii. Startuję. Tempo mordercze. Z dwóch godzin wyrabiam do góry 1.40. Po drodze mijam jeszcze jakiegoś kolesia z okrutnym tobołem na plecach. Docelowo się okaże że spędzimy kolejne dwa dni z Arkiem w trasie. Pogoda się robi, widoki rozpieszczają.

Umordowany jak koń po westernie robię finisz. Jak widzę ten zakręt ze szlakowskazem "W.Racza 5 min" to po prostu drę się w niebogłosy "Kapeeeeeeeeerrrrrrrr ratuj bo nie dojdę!!!". Już widzę schronisko, już witam się z gąską.

Pierdut plecakiem o glebę!!! Siedzę!!! Dyszę jak ciufcia bieszczadzkiej wąskotorówki. Jakby mnie ktoś ścisnął, to wykręciłby wiadro wody.

Kaprowscy w ciągu pół godziny zdążyli się już lekko zintegrować z Michałem z Torunia oraz Piotrkiem i Magdą z Poznania. Za chwilę dochodzi Arek (również Toruń). I tak kolejne kilka godzin: to do bufetu, to na szczyt, a widoki co raz piękniejsze...

Wielki R. prześladuje nas swym obliczem. Idziemy spać, wszak jutro wschód słońca z najlepszej wieży widokowej w Beskidach (no może poza Królową). Dobranoc.

13 września 2011 - "Na spotkanie"

Nasza trójca jakimś cudem zrywa się grubo przed wschodem słońca. Michał i Arek postanawiają jednak pokimać dłużej. No to niech żałują. Jest czego...

W końcu wschodzi...

Widoki pod wspólnym tytułem "4 razy Wielki" - Wielki Krywań, Wielki Rosutec, Wielki Manin i Wielki Chocz.

Wracamy na śniadanko, chłopaki w międzyczasie się budzą. Integracja. Arek z uwagi na ciężar swojego plecaka postanawia wyjść troszkę wcześniej, my zbieramy się do drogi kilka minut po 9.

Kierunek Rycerzowa. A pogoda taka, że szkoda chować aparat. Dreptamy leniwie. Jest cudnie.

Jak już pisałem wcześniej Wielki R. będzie nas prześladował widokiem do końca wypadu. Nie inaczej jest dziś.

Po blisko 3 godzinach docieramy na Przegibek. Będąc w stałym kontakcie z Mirkiem, postanawiamy tutaj na niego poczekać. Decyzja wybitnie słuszna. Nie upływa więcej niż jedno złociste z pianką jak z lasu wyłania się on sam. Radość spotkania. Prawdę powiedziawszy myślałem, że Mirek będzie schodził z Rycerzowej tego samego dnia, jednak okazuje się, że będzie nocował z nami. Zbieramy toboły i ruszamy dalej. Rzut oka za siebie...

... i przed siebie.

Tuż przed szczytem Rycerzowej doganiamy Arka, więc szczytowanie odbędzie się w sześcioosobowym składzie. A jest co szczytować. Podejście to po prostu Golgota.

Na szczycie!!! Uff!!! Plecak robi głośne pierdut o glebę. Leżymy. Zostaje tylko do przejścia kawałek przez szczytową polanę i jak się okazuje nie ma na co czekać.

Tatry!!!

Królowa Beskidów

Czyż może być piękniej???

W Bacówce spotykamy oczywiście Piotrka i Magdę. Zajmujemy strategiczny stolik na jadalni, oby blisko bufetu.

Powoli robi się ciemno, a Wielki R. nadal nas prześladuje.

Trzeba iść spać. Dobranoc.

14 września 2011 - "Trawers by się kurwa przydał"

Wybaczcie taki tytuł tego odcinka, ale słowacka szkoła znakowania szlaków chyba nie zna pojęcia takiego jak trawers, lub choćby zakosy.

Oj ciężki ten poranek dziś na Rycerzowej. Słońce za głośno świeci, a pająki to już odpierniczają macarenę w podkutych bucikach. Na dodatek nadchodzi czas pożegnania z Michałem i Mirkiem. Schodzą do Rajczy.

Pożegnalne foto.

My na Sedlo Prislop. Ania kryje się w drzewie.

Pogoda wyraźnie się kisi.

Ale najgorsze jeszcze nadejdzie. Na razie co niektórzy leżą w trawie.

Zaczynamy podejście na Svitkovą. Masakra, golgota, rzeź niewiniątek. Szlak poprowadzony w linii spadku wierzchołka. Tak jakby nie można zrobić zakosów. Zaczynamy dziękować Słowakom za tą zemstę za zajęcie Spisza w 1938. W słowach już nikt nie przebiera i podziękowania przybierają formę, przy której biblijny opis zagłady Sodomy i Gomory wydaje się kaszką z mleczkiem. Mięso fruwa w powietrzu we wszystkich kierunkach z prędkością przyświetlną.

Pod Oszustem Kaper dzwoni do Młodego. Ich rozmowa wygląda mniej więcej tak:

(M)łody - no i jak wam tam
(K)aper - a no jakoś leci
(M) - no u nas zaczyna lać
(K) - e to u nas się tylko chmurzy

I w tym momencie spadają na nas pierwsze krople deszczu. I zaczyna się Armagedon. Przez kilka godzin leje jak w 1997 podczas powodzi. Pierdolona szkoła znakowania szlaków słowackich zaczyna przypominać błotną ślizgawkę. W pewnym momencie Kaper stwierdza, że jeśli byłaby po drodze pionowa skała to Słowacy przejebaliby szlak środkiem. No i po chuj łańcuch!!!

Mijamy kolejne Golgoty, czyli podejścia pod Oszust i Javorinę. Jest mi zimno, jestem przemoczony do ostatniej nitki w gaciach, na dodatek zaliczam poważną glebę. Po prostu robię sobie jazdę w błocie na odcinku jakiś 2 metrów, więc dodatkowo jestem cały uwalony (telemark nie wyszedł). Gdzieś za Javoriną przestaje lać i postanawiam się przebrać. O jak miło. Ciepło, sucho...

W końcu jakimś cudem dobijamy do Glinki Ujsolskiej.

Niby stąd tylko 50 minut na Krawców. Ale znów zaczyna się Golgota. Szlak oznaczony fatalnie, kilkusetmetrowe odcinki bez jakiegokolwiek znaku na drzewie, gdyby nie słupki graniczne...

Kaprowa stwierdza:

"Chłopaki, miałam wam postawić piwo za to, że mnie ze sobą wzięliście. Ale po dzisiejszym odcinku zapomnijcie. Ni chu, chu".

W końcu dochodzimy. Na bacówce starzy znajomi, czyli Magda i Piotrek. Kąpiele, kolacje, suszenie gratów. W pokoju wali trupem jak w kostnicy, a to przez nasze stęchłe, zapocone, mokre szmaty.

Za to pogoda wynagradza tą dzisiejszą dupówę...

Wieczór to już tylko ognia czar...

W końcu idziemy spać. Dobranoc.

15 września 2011 - "Ewakuacja"

Poranek na Krawculi nie przypomina niczym wczorajszego dnia. Śniadanko, dosuszanie mokrych bambetli i powolne pakowanko.

Żegnamy, tym razem definitywnie, Magdę i Piotrka. Zaczynamy przygotowania do wyjścia. I wtedy następuje katastrofa. Jeden telefon i okazuje się, że muszę czym prędzej uciekać w doliny. Robi mi się jakoś tak smutno. Koniec??? Tak nagle??? No niestety. A Wielki R. przygląda się wszystkiemu niewzruszony.

Żegnam się z Anią i Kaperkiem i zaczynam samotny powrót do Glinki. Jeszcze rzut oka za siebie.

Góry żegnają mnie godnymi widokami, a ja walczę z myślami. A może by tak rzucić wszystko w diabły i zrobić obrót o 180 stopni??? Jeszcze ich dogonię!!! Jednak rozsądek bierze górę.

Szkoda, że widzę je z co raz niższa. Ale to nic - jeszcze tu wrócę, choć podczas tego wypadu wielokrotnie obiecywałem sobie, że zacznę chyba znaczki zbierać, albo akwarium sobie kupię.

Dziękuję wszystkim, z którymi przyszło mi spędzić te 4 dni czyli: Kaprowej, Magdzie, Kaprowi, Mirkowi, Michałowi, Piotrkowi i Arkowi. Mam nadzieję, że jeszcze niejednokrotnie spotkamy się gdzieś przy ogniu kominka.

I to by było chyba na tyle. Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

P.S. Ania i Kaperek dokończyli planowaną wędrówkę i przez Rysiankę oraz Lipowską dotarli do celu - Węgierskiej Górki. W ten sposób "żywieckie zbójowanie" dopełniło się ;)

Fotowspomnienia Kaprowej

Fotowspomnienia Kapra

Z Bielska do Bielska

2011-09-11T07:46:00.001+02:00

10 września 2011 - Beskid Mały

Lipnik - Gaiki - Przegibek - Magurka Wilkowicka - Chatka "Na Rogaczu" - Wilkowice

Tytuł relacji może brzmieć niegórsko, ale naprawdę były góry.

Ja chyba jakiś nienormalny jestem. Zamiast smacznie spać pierwszego dnia urlopu, zrywam się o 8 rano w celu zrobienia zakupów i wyruszenia na Magurkę Wilkowicką. Startuję sobie nieśpiesznie około 10 z Lipnika. Odwiedzam leśniczówkę i amfiteatr.

Teraz zaczynają się schody. Niebieski szlak naprawdę ostro zapierdziela pod górkę. Zakosy - chyba jedyne w Beskidzie Małym. Wylewam z siebie siódme poty, ale w końcu docieram na Gaiki.

Chwila odpoczynku. Próbuję się dodzwonić do Jolanty. No i dodzwaniam się - na Słowację, a dokładniej na Koprowy Wierch.

W planie jest obiadek w Gawrze na Przegibku. Po pół godzinie zejścia, plan udaje się zrealizować.

Z Przegibka męczę jeszcze kilkoro znajomych sms-em o treści: "Obiadek na Przegibku i zaraz ruszam sprawdzić czy nie ma mnie czasem na Magurce Wilkowickiej". Słowo się rzekło. Heja na Magurkę. Widoczki...

Sam wierzchołek Magurki robi koszmarne wrażenie przez budowę stacji narciarskiej. Sterty materiałów, polana szczytowa częściowo rozorana ciężkim sprzętem, częściowo zabetonowana. Masakra. Tylko widoki pozostały niezmienne. Chwila odpoczynku w schronisku, zamienienie kilku słów z Jarkiem i czas się zbierać.

Schodzę do Wilkowic. Po drodze zaliczam jeszcze Chatkę na Rogaczu. Przynajmniej będę wiedział jak cudny widok rozpościera się sprzed chatki. Bo w lutym mieliśmy rozlane mleko.

Ląduję na wilkowickim bruku i pozostaje mi próba wydostania się z BB do domu. Pociąg do Andrychowa wlecze się niemiłosiernie.

Podsumowanie: Magurka się komercjalizuje. Ubywa nam kolejne ładne miejsce w tych maleńkich górkach. Traska choć niedługa, to jednak wymagająca (podejście z Lipnika na Gaiki). W sumie fajna przecierka przed jutrzejszą kilkudniową wyprawą w Żywiecki. Do zobaczenia po powrocie!!!

Komplet zdjęć poniżej:

Turystyczne śpiewogranie na beskidzkiej polanie

2011-08-28T07:51:00.000+02:00

27 sierpnia 2011 - Beskid Mały

Sułkowice k/ Andrychowa (fotorelacja)

Kaperkowe urodziny

2011-08-16T07:53:00.000+02:00

13/15 sierpnia 2011 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną" (fotorelacja)

Stulecie chaty

2011-07-17T07:56:00.000+02:00

16/17 lipca 2011 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną" (fotorelacja)

Dwa oblicza góry Żar

2011-07-10T07:59:00.000+02:00

9 lipca 2011 - Beskid Mały

Elektrownia szczytowo-pompowa "Porąbka-Żar" - Żar - Cisowe Grapy - Przeł. Kocierska - Targanice

Zaczęło się od spotkania kilku osób na parkingu przy budynku elektrowni szczytowo-pompowej Porąbka-Żar. Mieliśmy umówione wejście do elektrowni i niebawem pojawił się przesympatyczny Pan (pracownik działu utrzymania ruchu), który bierze naszą grupę pod swe przewodnickie skrzydła. Zwiedzanie zaczynamy od obejrzenia kilkunastominutowego filmu o historii elektrowni. Następnie udajemy się do serca elektrowni. Prowadzi do niego 480 metrowa sztolnia, która spełnia również rolę szybu wentylacyjnego. W kilku miejscach jest przegrodzona ogromnymi drzwiami, które otwierają się i zamykają za nami z wielkim hukiem. Wrażenie jest niesamowite. Na jej końcu znajduje się serce elektrowni - maszynownia i pomieszczenie sterowania. Gigantyczna hala o wymiarach 40m wysokości, 30m szerokości i 124 m długości, podzielona na kilka (4 o ile dobrze policzyłem) pięter, a w niej 4 ogromne hydrozespoły o mocy 125 MW każdy i wadze 220 ton. I to wszystko kręci się z prędkością 600 obrotów na minutę!!! My trafiliśmy akurat na okres kiedy pracował tylko jeden generator, jednak hałas i tak zagłuszał własne myśli, a drżenie posadzki wywoływało ciarki na plecach.

W pomieszczeniu kontrolnym kilkadziesiąt monitorów, setki mrugających kontrolek, podgląd na system energetyczny całej Europy, a wszystko to obsługiwane przez czwórkę ludzi. Jako ciekawostkę Pan przewodnik podaje informację, że czas rozruchu elektrowni to 180 sekund. Tyle wystarczy od uruchomienia generatorów do osiągnięcia pełnej mocy. Podsumowując - watro było znaleźć się pół kilometra we wnętrzu góry Żar, na poziomie 275 (czyli mieć 275 metrów górotworu nad sobą) i jakieś 30 metrów poniżej lustra wody Jeziora Międzybrodzkiego. Przy okazji mała refleksja - wielkie brawa należą się dyrekcji elektrowni, która umożliwia zwiedzanie obiektu osobom niepełnosprawnym, czego byliśmy naocznymi świadkami. Idąc sztolnią w dół minęły nas dwa samochody, jednym jechał pracownik elektrowni, a drugim pewna kobieta z niepełnosprawnym chłopcem na wózku inwalidzkim. Potem gdy my poruszaliśmy się po maszynowni schodami, oni mieli udostępnione windy.

Niestety we wnętrzu elektrowni nie wolno robić zdjęć. I w sumie to tyle z pierwszej odsłony góry Żar tego dnia. Czas na odsłonę drugą - stricte górską.

A zaczęło się od tego, że jak na prawdziwych turystów przystało, MK wytaszczył moje i Jolanty zwłoki na sam początek czerwonego szlaku z Żaru na Cisowe Grapy.

Dreptamy, podziwiamy widoki cudne na świat...

Na Kiczerze wdajemy się w krótką (???), godzinną blisko pogawędkę z napotkanym turystą. Jola z czeluści plecaka wyciąga co??? No co??? SEREK!!! Tak, ten SEREK!!! Wyżera!!! W końcu nadchodzi czas na kolejny etap dreptania. Powolutku dochodzimy do ruin szałasu na Cisowych Grapach...

Tu kolejny rest, fotosesja, piciu... I nadchodzi ten moment, kiedy zostaję sam... Jolanta schodzi do Międzybrodzia, do autka, a ja popylam sobie w stronę )( Kocierskiej. Upał, muchy... i widoki nieziemskie na świat...

Po drodze mam jeszcze okazję wznieść się na wyżyny mojej znajomości angielskiego. Spotykam jakąś czteroosobową grupę i muszę się z nimi dogadać w języku Szekspira. Pytają o drogę na Żar. Staram się jak mogę. Chyba wychodzi nieźle, bo postanawiają zawrócić na Kocierską, z uwagi na późną godzinę. Na Kocierskiej funduję sobie piffffko i schodzę wyciągiem na dół. Z widokiem na Jawornicę.

Komplet moich zdjęć po kliku w obrazek:

Niedzielna włóczęga

2011-06-27T08:02:00.000+02:00

26 czerwca 2011 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Leskowiec - Anula - Gibasy - Anula - Rzyki Praciaki

Miał być tylko Leskowiec... ale z Neną, jak wiadomo to nie takie łatwe . "Tylko Leskowiec???", no tak. Wychodzimy z Jagódek. Fajno się drepta. Czasem słońce - czasem deszcz. Przy schronisku następuje niespodziewane spotkanie z ferdynansem.

Postanawiamy - Gibasy!!! Po drodze zaliczamy jeszcze źródło na Zimnej Wodzie, a stamtąd sznureczkiem na Anulę i Gibasy.
Niestety ekipa remontująca Kapliczkę zwinęła się chwilę wcześniej, co nie przeszkadza mi w tym, aby odświeżyć znajomość z naszym Panem Prezesem, który tu wydreptał z Gilowic po sobotniej rozmowie na gadzie - Kerajem.
Chwila szczytorozmyślań i idziemy - każdy w swoją stronę. Keraj do Gilowic - ja, Nena i ferdynans w stronę Anuli. Na przełęczy pożegnanie. Ja jednak schodzę na przełaj na Praciaki. Po drodze widzę dzika. Z kilku metrów. Dochodzę jakoś szczęśliwie na pętlę i tak to się kończy...

Komplet zdjęć:

P.S.
Ostatni raz namówiłem sam siebie na schodzenie z Anuli jakimiś drogami służącymi do zrywki drewna. O mało się tam nie zabiłem.
Po wtóre podsumowanie wycieczki:
Jak się okazuje w poniedziałek rano:
Koszty własne wypadu
Nena - popyla po domu z kijkami, kolano jest i to sporych rozmiarów
Ferdynans - urwana linka od sprzęgła w motorze
darkheush - grypa żołądkowa i 3 dni na L4
Pozytywy
Niedziela w górach - BEZCENNA!!!

Włosko-czeski wypad "Pod Potrójną"

2011-06-20T08:06:00.000+02:00

18/19 czerwca 2011 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną" (fotorelacja)

Bajkolandia

2011-06-05T11:36:00.000+02:00

5 czerwca 2011 - Andrychów

Bajkolandia (fotorelacja)

Niespodziewaning Gancarz Expedition

2011-05-19T08:09:00.000+02:00

18 maja 2011 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Gancarz - Rzyki Jagódki

A miało być tak pięknie ehhh....

Wykorzystując wolny dzień uderzam do Neny na gg czy nie mógłbym wpaść na kawkę. Ta zgadza się na wizytę i obiecuje wyciągnięcie na słynną łączkę pod Gancarzem (miała być jedna, jednak łączki pod Gancarzem klonują się w zastraszającym tempie) oraz egzamin z botaniki na tejże (to pozostawię bez komentarza, ponieważ poległem)

No cóż przybywam, kawka jest, łączka jest - niejedna, widoki cudne na świat, ehhh mieszkać w takim miejscu to zaszczyt.

Nena ciągle mówi o planowanym z Jolantą chaszczingu na Gancarz. W mojej pustej głowie zaczynają działać ostatnie dwie szare komórki i dochodzę do wniosku, iż musimy już być na tyle wysoko, że Gancarz jest o rzut beretem. Pytam - śpieszy się nam gdzieś??? Odpowiedź jest jedna - Nie!!!

Kawałek rypania na przełaj i dochodzimy do przełamania stoku na północ. No to teraz w górę. Po kilku minutach dochodzimy do szlaku zielonego z Andrychowa. Potem to już zostaje tylko chwila szczytorozmyślań. Ale to nie koniec!!!

Nena postanawia mi na zejściu pokazać potoczek i kolejną łączkę. Powiem tak - potoczek to zwykła złośliwość z jej strony. W miejskim obuwiu (wszak miała być tylko jedna łączka tuż nad domem) robię canioning. Za to łączka jest OK. Ze storczykami. Po drodze jeszcze jestem powiadomiony o dwóchmilionachpięciusetsiedemdziesięciusześciutysiącachdwustuosiemdziesięciuczterech nazwach naukowych jakiegoś zielska, które rośnie pod stopami.

No dobra dość tych złośliwości. Jakimś cudem schodzę do Neny na barszczyk i krokieciki (przepyszne) i po chwili zmykam do domu.

Dziękuję Nena za ten wypadzik. Miało być tak pięknie, a było................ jeszcze piękniej.

Komplet fotek po kliku w obrazek (tradycyjnie):

VI Zlot Forum beskidmaly.pl

2011-05-16T08:12:00.000+02:00

14/15 maja 2011 - Beskid Mały/Beskid Makowski

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Leskowiec - Krzeszów - Przeł. Carchel - Żurawnica - Stryszawa

Czyli przez dwa Beskidy w drodze na Zlot.

4:30 budzik drze się w niebogłosy!!! No ale wstaję. Kawusia i godzinę później idę na znaną co niektórym zieloną stację powitać Świstaka. Po kolejnej godzinie wyskakujemy z busa przy kuźni w Jagódkach i zaczynamy wspólne dreptanie. Chłodno, ale dość szybkie tempo rozgrzewa mocno. W zasadzie to na samym początku następuje pierwsza, dzisiejszego dnia, zmiana planów (dobrowolna). Uderzamy na Groń nie czarnym szlakiem, ale serduszkami. I chyba był to bardzo dobry pomysł ze względu na widoki.

Mijamy puściutkie, jeszcze uśpione schronisko i idziemy na Leskowiec. Królową widać, ale będą również ledwo widoczne Taterki.

Szczytowe piwko i kanapka i robimy mały chaszczing w stronę Polany Semikowej (drugie odstępstwo od planowanego szlaku - również dobrowolne).

Teraz grzecznie, tak jak planowaliśmy, schodzimy MSB w stronę Krzeszowa. Widoki wypalają ślepia, robi się wręcz upalnie, ściągamy polary i zaiwaniamy dalej.

Gdy widać już Krzeszów i górującą nad nim Żurawnicę, w polach gubimy znaki (odstępstwo trzecie - niezamierzone). Tak się fajnie gada w drodze, że w końcu musimy pytać jakiegoś miejscowego, jak dojść do słynnej Arizony. A tam piwko.

Małe zakupy w sklepie i lekka burza mózgów. Prawdę mówiąc przeraża mnie perspektywa podchodzenia pod Żurawnicę czerwonym szlakiem i proponuję zielony z uwagi na Kozie Skałki, których jeszcze nie widziałem (odstępstwo czwarte - świadome). Wybór okazuje się słuszny z uwagi na zwiedzanie przepięknego kościoła w Krzeszowie, Kozie Skałki właśnie oraz widoki ze szlaku. Acha no i jeszcze sklep "U Jędrusia" po drodze.

Żurawnica od tej strony okazuje się być nie taką piekielnicą jak czerwonym i po kilku chwilach szczytorozmyślań idziemy na Carchel. Tu kawusia i jedzonko. W międzyczasie kontaktuję się z Jolantą, która deklaruje się poczekać na nas w Stryszawie przy GOK-u. Mijamy Gołuszkową Górę podziwiamy Żywiecki i zaczynamy schodzić czarną ścieżką rowerową do Stryszawy. Nie bardzo chce się nam asfaltingować, więc szybki telefon do Prababci:

- Joluś przyjedziesz po nas???
- A kaj żeście są???
- No tam i tam.

Po może 10 minutach zza zakrętu wypada na trzecim!!! biegu znajome małe autko. Radość powitania i po chwili mkniemy w stronę PTSM-u. Na miejscu już jest część ekipy, część poszła na spacer, a część jeszcze nie dotarła. W końcu odnajdujemy się wszyscy i zaczyna się Zlot.

Poranek to oczywiście integracyjne śniadanie, debata nad terminem i miejscem kolejnego zlatywania się, sprawa Gibasów itp itd. Potem następuje najsmutniejsza część zlotu, czyli czas pożegnań. I do domu...

Chciałbym podziękować wszystkim, z którymi spędziłem tak miło ten weekend czyli Indze, Asi zwanej Krysią, Iskarii, Brombelli, Czarownicy, Lisicy, Doris, Zuzi, Markowi, Mańkowi, Jardo (nasz gość z Republiki Czeskiej), Ufokowi, Dawidowi, Wojtasowi, Piotrowi, Lowellowi, Brzydalowi, Marcusowi, Szymskiemu, Mateuszowi, Djinnowi oraz Angiemu.

Szczególne podziękowania dla Frani za transport do domu (prawie, że do samego pokoju) oraz dla Świstaka, za niezapomniane kilka godzin w trasie. Do następnego.

Komplet wypocin tradycyjnie po kliku w obrazek:

Spacerek

2011-05-09T08:18:00.001+02:00

8 maja 2011 - Beskid Mały

Andrychów - Pańska Góra - Przeł. Biadasowska - Inwałd (fotorelacja)

Wiosna - cieplejszy wieje wiatr...

2011-04-30T08:23:00.000+02:00

30 kwietnia 2011 - Beskid Mały

Pańska Góra (fotorelacja)

Trójkątna ze "stoneczkami"

2011-04-18T08:27:00.006+02:00

16/17 kwietnia 2011 - Beskid Mały

Przeł. Kocierska - Potrójna - Chatka "Pod Potrójną" - Przeł. Kocierska (fotorelacja)

Definitywne pożegnanie zimy

2011-04-11T08:31:00.007+02:00

10 kwietnia 2011 - Gorce

Koninki - Czoło Turbacza - Turbacz - Suhora - Tobołów - Koninki (fotorelacja)

Gibasy z Waryjotami

2011-03-28T08:44:00.004+02:00

27 marca 2011 - Beskid Mały

Kocierz Rychwałdzki - Gibasy - Anula - Chatka "Pod Potrójną" - Kocierz Rychwałdzki - Kozubnik (fotorelacja)

W górach jest wszystko, co kocham...

2011-03-19T23:09:00.017+01:00

19 marca 2010 - Bielsko-Biała

Teatr "Banialuka"

Jeśli kogoś nie było, niech żałuje!!! Ci, którzy byli, mieli okazję do kolejnego, tym razem, pozagórskiego (choć to chyba nie do końca prawda ze względu na ewidentnie chatkowo-schroniskowo-ogniskowy klimat panujący tego wieczoru w Teatrze Banialuka) spotkania.

Dla mnie zaczęło się od wariackiego rajdu z roboty (Kęty) via Andrychów do Bielska. Tam już czekało znajome maleńkie autko i dwie piękne kobiety.

Smażony ser zafundowany przez Jolantę, pogaduchy z Neną, Włoczykijką i Sebą. Potem - kierunek Banialuka. Na miejscu Czarownica i Ojciec Dyrektor. Zasiadamy na, z góry upatrzonych pozycjach, gdy nagle... na schodach objawia się nam MK!!! Żywiołowe powitanie!!! No nic. Zaczyna się, światła gasną i ...

Na scenie zjawia się w roli konferansjera Bartek Zgorzelski. Wprowadza nas w klimat śpiewanek ogniskowych chatkowych, może nawet harcerskich. Na początek Żeby Nie Piekło. Do dziś nie zapomnę niesamowitego, wywołującego ciarki na plecach, śpiewu dziewczyny o długich, rudych włosach.

To była zakąska. Na scenę wychodzi teraz zespół Saskia. Niby z Tarnowskich Gór, ale jak się okazuje podczas prezentacji Patrycja Rusek (śpiew) mieszka teraz w... Tresnej, czyli u nas w BM. Kolejna godzina w Krainie Łagodności mija jak z bicza strzelił.

Na deser... no to właściwie było danie główne tego wieczoru, zostaliśmy uraczeni twórczością Domu o Zielonych Progach. Ich akurat znam z kilku płyt z serii "W górach...". Jednak na żywo zaskoczyli mnie swoją żywiołowością, tworzonym klimatem, "zapachem chatkowego kominka" i wyczynami skrzypcowo-wokalno-taneczno-beatboksowymi Marcina Skaby. Ci ludzie po prostu kochają, to co grają/robią.

Niby to koniec koncertu, ale tak być nie może... Czas na WIELKI FINAŁ!!! Na scenę wychodzą wszyscy wykonawcy!!! Gór mi mało i trzeba mi więcej!!!

Zapalają się światła... to już koniec??? Już??? A minęły tylko... trzy godziny!!! Jednak gór mi mało.

I tu następuje druga, o ile nie najważniejsza część imprezy. Spotkanie z MK oraz Bajką!!! Wiele słyszałem o Bajce i jej umiłowaniu gór, i bardzo chciałem ją poznać "face to face". Mogę z całą świadomością powiedzieć, że w górach jest nie tylko to co kocham, ale można spełnić marzenia. Moje się spełniło. Na dodatek nie kto inny, jak Bajka zaproponowała uwiecznienie mojej wstrętnej gęby na wspólnej fotce.

I na bruku... znaczy się na deskach Teatru Banialuka.

Dziękuję wszystkim: szczególnie Jolancie za wyciągnięcie mnie do BB w ten magiczny, cudowny wieczór i za pomoc przy pisaniu tego posta, ponieważ na śmierć zapomniałem, jak nazywał się prowadzący koncert.

Dziękuję!!!

Post scriptum dodane niemalże po roku od tego wydarzenia - dzięki uprzejmości użytkownika yarpenvcyan na You Tube możemy wrócić do tej atmosfery, panującej w Teatrze Banialuka:

Ja pierdolę te Homole...

2011-03-14T07:49:00.015+01:00

13 marca 2011 - Małe Pieniny

Jaworki - Wąwóz Homole - Wysoka - Wąwóz Biała Woda - Jaworki

Niedziela, 4:00. Budzik jest moim najgorszym wrogiem, No ale wstaję. O 5 z minutami spotykam się na andrychowskim BP z xagą, Asią zwaną Krysią, Bułgarem, Ufokiem i Jędrusiem. Chwilę czekamy na Iskarię i Dawida. Potem już idzie z górki, tzn. Wadowice, Sucha Beskidzka, Nowy Targ, Szczawnica i w końcu Jaworki. Po drodze widok budzących się do życia Tatr (fotka od xagi).

A no przecież, w Szczawnicy żywiołowe powitanie z Lisicą i Djinn'em. Nieliczni przechodnie patrzą na nas jakbyśmy uciekli z Tworek.

Było z górki, teraz zaczyna się pod górkę. Wąwóz Homole - w mojej skromnej opinii zasługuje na miano ósmego cudu świata. Pogoda rozpieszcza. Słońce wypala ślipia.

Mały rest w nieczynnej o tej porze roku Bazie pod Wysoką i ruszamy dalej.

"Ruszamy" - duże słowo. Gwiazdy (forum BM) tańczą na lodzie. Małe zamieszanie pod samym wierzchołkiem wysokiej, ale w końcu wszyscy odnajdujemy się na górze. Wiatr. Choć czy można nazwać wiatrem coś, co urywa łeb razem z płucami???

Schodzimy. "Schodzimy" - duże słowo. Nie przypuszczałem że można jeździć na rzęsach po lodzie. Bo na dupie, to wiem że można. Jakimś cudem dochodzimy (każdy w jednym kawałku) do Wąwozu Białej Wody.

Tu zaczyna się błotning - czyli w zasadzie norma. W butach sytuacja, przy której biblijny potop jest niewinną popierdółką.

Wyżerka w karczmie w Jaworkach i mkniemy do domu. Wracam o 22 z minutami wyrąbany jak koń po westernie. Ale warto było - z resztą czy nie warto jechać w góry, na dodatek z TAKĄ ekipą???!!!

Komplet fotek (tradycyjnie klik w obrazek)

P.S. Wypad sponsorował producent marki "Zakochani są wśród nas". W końcu pewnej parze zakochanych forumowiczów stuknął tego dnia roczek, od poznania się na innym naszym górskim wypadzie.

Trójkątna na lajcie

2011-03-13T08:54:00.003+01:00

11/12 marca 2011 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Chatka "Pod Potrójną" - Potrójna - Przeł. Kocierska - Targanice (fotorelacja)

V Zlot Forum beskidmaly.pl

2011-02-20T08:57:00.000+01:00

19/20 lutego 2011 - Beskid Mały

Kozy - Hrobacza Łąka - Przeł. Przegibek - Magurka Wilkowicka - Chatka "Na Rogaczu" - Wilkowice (fotorelacja)

Hop na Choč

2011-01-22T09:00:00.013+01:00

22 stycznia 2011 - Chočské vrchy (Słowacja)

Valaská Dubová - Stredna Poľana - Veľký Choč - Valaská Dubová

Pobudka o wysoce nieprzyzwoitej porze (3:50). Szybka kawusia, dopakowanie gratów i pędzę na spotkanie Neny i Ufoka. Chwilę czekamy aż z grodu Kraka doturla się Djinn i już we czworo ruszamy do Żywca przywitać resztę ekipy w składzie: Jolanta, Czarownica, Asia zwana Krysią, Lowell i Endi. Dalej przez Korbielów, Namestovo, Orawski Podzamok dobijamy do początku niebieskiego szlaku na Chocz z Wałaskiej Dębowej. Jurajowa knajpa zamknięta, więc bezzwłocznie ruszamy do góry. Pogoda taka na dwoje babka wróżyła.

No właśnie "babka". Po drodze świętujemy Dzień Babci i Dziadka i po ok. 3 godzinach dobijamy na Pośrednią Polanę. Chocz strzela focha. My strzelamy focha na Chocz i zwiedzamy Hotel Chocz. W końcu to pięć gwiazdek, brakuje tylko SPA.

Po krótkim reście i uzupełnieniu kalorii nasz foch mija i postanawiamy jednak wyjść na szczyt. A niech ma za focha z przytupem i melodyjką.

Warunki nie są zbyt przyjemne. 10 może 15 cm świeżego puchu na lodzie. Oj przydałyby się raki.

Po niespełna godzinie szczytujemy. Wychodzi słonko. Co z tego, skoro chmury przewalają się gdzieś właśnie w granicach 1600 m. O widokach można zapomnieć. Odczuwalna temperatura w granicach -20 st. Nie przeszkadza nam to jednak w spożyciu pewnego cytrynowego napoju rodem z Lublina i wpisaniu się do księgi pamiątkowej na szczycie (choć długopis zamarzł po wpisaniu się połowy uczestników naszego wejścia).

Dobra dość tego szczytowania. Zaczynamy schodzić, a właściwie dupolotować w stronę Pośredniej Polany. W Hotelu krótki popas na jedzonko i rozpalenie słowakom ogniska. Do Karczmy Janosika dochodzimy już po ciemku. Znów wyżerka i piwo.

Do Andrychowa wracam grubo po 21 wyjebany jak koń po westernie. Ale było cudnie.

Kilka fotomontaży po kliku w obrazek:

Trójkątna na zimno

2010-12-20T14:11:00.004+01:00

17/20 grudnia 2010 - Beskid Mały

Chatka "U Ani i Rafała" (fotorelacja)

Spacerowo na zimowo

2010-12-02T23:25:00.007+01:00

2 grudnia 2010 - Beskid Mały

Pańska Góra (fotorelacja)

IV Zlot Forum beskidmaly.pl

2010-11-21T14:15:00.006+01:00

20/21 listopada 2010 - Beskid Mały

Chatka "U Ani i Rafała" (fotorelacja)

I niechaj Moc będzie z Wami...

2010-11-07T14:20:00.015+01:00

7 listopada 2010 - Beskid Żywiecki

Soblówka - Przeł. Przysłop - Wielka Rycerzowa - Mała Rycerzowa - "Chyz U Bacy" - Przeł. Kotarz - Soblówka

A long, long time ago.
In a galaxy far, far away

Jeszcze jakby napisy na forum leciały jak w Gwiezdnych Wojnach... ehhhh marzenia.

"Long time ago" nie było, bo to dziś...

"In a galaxy far away" też nie, bo w Beskidzie Żywieckim...

Ale jednak odkryliśmy dziś Jasną (znaczy mglistą) Stronę Mocy.

Zaczęło się jak zwykle niewinnie. Od sms-a do Ufoka. Odpisuje on ci, że zainteresowanym jest wypadem niedzielnym. Jednak sobota pokazuje Ciemną Mocy Stronę. Deszcz pada, jednak niepozorny ten rycerz Jedi, ma ogromną siłę przekonywania Obi-Wan Dziadka i w niedzielę ruszają z Robaczkiem wraz na w Tresnej zaporę. Tam oczekują spóźnionego od pół dobrej godziny X-winga z Iskarią i Dawidem na pokładzie. Zamrożony w Karbonicie Darkheush cudem jakimś piwo wypija rozruchowe.

Zaginiony X-wing ląduje i już teraz na dwa statki grupa wyruszać w Soblówki stronę. Łatwo zwyciężyć Imperium nie może być - Darth Vader roztoczyć nad górami Ciemną Stronę Mocy:

Nic to nie znaczyć dla Rycerza Jedi prawdziwego. Wszak u boku swego ma(ją) aż dwie Księżniczki Lei'e. Darth czuć się upokorzonym i im bliżej rycerze być Gwiazdy Śmierci tym mniejsza być nad nią osłona protonowa (znaczy mgielna).

Ostateczny atak na Gwiazdę udać się Rycerzom i Księżniczkom. Oni świętować swój sukces przy grzańcu i parówkach.

Zło zostać pokonane ostatecznie Teraz Jedi czekać ciężka droga powrotna do bazy na planecie Soblówka. Pomimo tego, że pokonać oni okrutnego Darth'a, ten wciąż zastawiać na nich pułapki perfidne w błota po kostki postaci i zamkniętej lub zniszczonej może bazy wypadowej na planecie Chyż u Bacy.

Ci nic się nie przejmując, kierować się na galaktykę Kotarz. W końcu dotrzeć do celu. A łatwo im nie być wcale.

Z galaktyki Kotarz już beretem rzut być do bazy na Soblówce. Misja skończona...

Nie obyć się po drodze bez ofiar śmiertelnych:

Obi-Wan Dziadek pokonany przez lorda Sith'a (zanczy Lecha).

Obi-Wan nie odejść od razu, potrzebować wsparcia Rycerza Jedi - Ufoka.

A tak na poważnie, to Wielkie dziękować (znaczy podziękowanie) dla ekipy, z którą przeżyć mi przyszło (ech te nawyki Mistrza Yody) niepowtarzalne chwile te (zaś) w Żywieckim.

Komplet zdjęć poniżej:

Industrialny Kozubnik

2010-10-31T23:17:00.004+01:00

31 październik 2010 - Beskid Mały

Kozubnik (fotorelacja)

Trójkątny zachód i wschód słońca

2010-10-30T14:28:00.010+02:00

29/30 października 2010 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Leskowiec - Anula - Chatka "Pod Potrójną" - Potrójna - Przeł. Kocierska - Targanice

No to było tak. Wyszedłem późno z Jagódek. Nigdzie mi się nie śpieszyło. Dreptam sobie czarnym na Leskowiec. Ze szczytu pierwszy raz widok na elitę.

W stronę Anuli miejscami zima, miejscami bagning. Pod samą Łamaną Skałą czuję się jakby to był środek grudnia. Odwiedzam Ewę i Lucjana, chwilę rozmawiamy, poznaję Grześka, który siedzi na Potrójnej już od tygodnia.

Zawijam do Ani i Rafała. Moje nieudolne próby podtrzymania ognia w kominku zostają zakończone pełnym powodzeniem. Chatkuję sobie sam chyba ze 3 godziny. W międzyczasie wyskakuję na zachód słońca ze szczytu, a potem odkrywam ponownie wynalazek jakim jest telewizja.

Nagle pukanie do drzwi. No tak Grzegorz przyszedł z chatki pod Potrójną. Co więcej będzie nocował na górze wink Docierają gospodarze. Piwko i nynu. Rano budzi mnie mój jednokomórkowiec, ale to było w planie na 6:30. Szybkie ubieranie i wyskok z ciepłego śpiworowego barłogu na tą okrutną piździawicę na Potrójnej. Tatry i Królowa jak na dłoni. Po Beskidzie Wyspowym pałętają się inwersyjne mgiełki.

Po godzinie wracam go barłogu, który jeszcze nie ostygł, dosypiam i ok. 11 po rozruchowej kawusi ruszam w stronę )( Kocierskiej. Upał miejscami nie do zniesienia.

Mijam Skaliste, podchodzę pod Kiczorę i niedaleko zejścia do Warowni na Trakcie zaliczam na błocie wywrotkę. Klap-dupka w dodatku tak nieszczęśliwie, że całym ciężarem ciała ląduję na kostce. Coś chrupnęło w nodze. No fajnie. Próbuję wstać. O ja pierdykam jak boli!!! Siadam, z plecaka wyłania się bandaż i tubka z alcatetem. Smaruję, zawijam. Kuśtykam.

Kolejne 40 minut to chyba najgorsza mordownia w moim życiu. Kuśtyk, kuśtyk do drogi na Kocierską. Pierniczę nie idę dalej. Łapię stopa. Do Targanic i tak nie dojdę, nie ma szans. Stop łaskawie się zatrzymuje. Jestem w domu. Żyję.

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Tour De Kocierz

2010-10-20T14:34:00.007+02:00

20 października 2010 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Smrekowica - Anula - Gibasy - Łysina - Kocierz Rychwałdzki - Przeł. Kocierska - Targanice

23 piździernika 2010. Kilka minut po 9 rano postanawiam skopać żółty szlak z Praciaków na Anulę tak, żeby nie wiedział którędy do góry. Delikatnie (bo w łapie puszeczka) podreptuję pod wyciąg na Pracicy.

Tu kręcę się kilka minut jak kij w przerębli. Gdzie do cholery ja mam iść dalej. Nagle zauważam niepozorny biało-żółty malunek na szlabanie. A ja się głupi po drzewach rozglądał. Lecę dalej. Po chwili zaczyna się kopanie, z tym że nie tak jak planowałem, żółtego szlaku przeze mnie, tylko mojego dupska przez szlak. No ja pierdziu, co za podejście!!! Płuca wyplute, ozor w postaci czerwonej krawatki zwisa mniej więcej do poziomu kolan. Gdyby nie kije w łapach, to ostatnie kilka metrów robiłbym chyba na czworaka. Na szczęście wszystko się kiedyś kończy, podejścia również.

Na trasie MSB generalnie ślizgawka. Gwiazdy (a w właściwe jedna gwiazda) czasem (delikatnie rzecz biorąc) tańczy na lodzie.

Do Anuli tempo na poziomie 1h 05 min. Czas na coś konserwowego - złocistego, o wyraźnym smaku goryczki. Chwilowy rest, klonowanie i zmykam do Staszka.

Po minięciu Mladej Hory zaczynam liczyć. Jedna, druga, trzecia, czwarta, piąta, szósta i siódma. Są wszystkie dziewczęta z Albatrosa (znaczy się tyczki kierunkowe postawione na trawersie Gibasowego Gronia przez pewnego mojego znajomego).

Mijam Gibasów, szlak zmyka gdzieś w dół, a ja zaiwaniam z uporem maniaka starą drogą do Staszka. Na Gibasówce godzinna pogawędka z chatarem, obgadywanie kilkoro naszych znajomych i takie tam. No i piwko. Czas się zbierać. Powolutku ruszam w stronę Łysiny, jednak tuż przed Czarnymi Działami zadziwia mnie widok czarnych znaczków na drzewach. Okazuje się, że ktoś wymalował szlak na Ślemień, który kończy się... w lesie. Pogratulować pomysłu!!!

Ja popylam dalej. W końcu dochodzę do Przeł. Płonne. No to już wiem, gdzie zjem sobie "obiad".

Widok powala. Zasuwam drożdżówkę, popijam browarem, leże w trawie, fotografuję. No żyć, nie umierać.

Jednak nie mogę tu zostać do wieczora. Na Łysinie mam lekkiego zonka. No tak. Z 10 lat mnie tu nie było chyba, to i asfalt położyli. Jednak dzięki sprytnemu sposobowi oznakowania szlaku bezbłędnie trafiam na zejście do Kocierza.

Kilka chwil i jestem na dole. Z plecaka wędruje na światło dzienne kolejna puszeczka. Nie ma to jak walnąć browarka pod kościołem - żadnych świętości.

Teraz zaczyna się wypluwania płuc ciąg dalszy, czyli podejście pod Przeł. Kocierską. Nie jestem sam, ponieważ kilka metrów przede mną swoje płuca na ziemi zostawia trójka rowerzystów. W końcu ląduję na 781 i mam okazję podziwiać prawie całą moją dzisiejszą trasę.

W karczmie tradycyjny browarek, odpuszczam już planowany wcześniej finisz na Trójkątnej i schodzę do Targanic. Dzień kończę widokiem na (można chyba już tak powiedzieć) "naszą górę", czyli skąpaną w promieniach zachodzącego słońca Jawornicę.

Potem wersja podróży do Andrychowa "na kciuk" i jestem w domciu.

Cudnie, cicho, prawie samotnie, kolorowo, tak jak lubię. No i w dodatku Mały. Mrrrr.

Komplet zdjęć (klik w obrazek):

Jawornica na bis

2010-10-09T14:40:00.013+02:00

9 października 2010 - Beskid Mały

Targanice - Jawornica - Potrójna - Przeł. Kocierska

Jako, że poprzednia akcja odnawiania krzyża na Jawornicy nie została dokończona, poszliśmy tam znów. Wpierw miało być pod koniec października, ale biorąc poprawkę na pogodę doszliśmy do wniosku, że trzeba wykorzystać to, co jest. A było cudnie.

Kilka minut po 8 rano spotykam na andrychowskim przystanku Nenę. Tuż po chwili docierają mikrusem Jolanta, Włóczykijka i Angi. Szybka teleportacja do Targanic i na początku żółtego szlaku spotykamy Marka i Ufoka. My uderzamy z buta, a Marek transportuje nasze bety i cały sprzęt potrzebny do akcji na górze swoim górskim łunochodem.

Teraz czas na spacerek i podziwianie widoków. A jest na co popatrzyć. Jesienne barwy, uciekająca w doliny inwersyjna mgiełka i zamarznięte roślinki przy glebie.

Po 40 minutach jesteśmy na górze. Tam przywitanie z Bacą, opowieści o cudnym widoku Tatr z Potrójnej i ruszamy do boju. Panie przygotowują jedzonko i napoje (ciepłe, te pozostałe każdy miał we własnym zakresie), a męska część ekipy zawisa na krzyżu.

Po chwili niespodziewanie docierają jeszcze Lowell oraz Pan Tadeusz z wadowickiego PTTK-u. Pędzle w dłoń i krzyż zaczyna nabierać całkiem nowego wyglądu.

Tymczasem żarełko jest gotowe. Dziewczyny zapraszają na obiad i kawusię.

Pojedzeni, napojeni ruszamy do dalszego boju o krzyż.

Aż wreszcie na koniec dnia możemy z dumą zaprezentować światu efekty naszej pracy:

Ja postanawiam zejść do domu (praca wzywa) ale część ekipy chce nocować u Staszka na Gibasach. No to się przespaceruję na Potrójną i Przeł. Kocierską. Dochodzą ostatni noclegowicze w osobach Brombelli, Izy, Wojtasa i Pete'a, wyjadają resztki z kociołka i ruszamy w stronę Trójkątnej.

Na szczycie trafiamy na zachód słońca (mój trzeci w tym roku z Potrójnej), lico Królowej Beskidów i widoki nieziemskie na świat.

Krótka wizyta mająca na celu uzupełnienie płynów w chatce Ani i Rafała i się rozchodzimy. Ja z Jolą i Włoczykijką obieramy kierunek Kocierz, reszta ekipy - Gibasy. Na Przeł. docieramy już mocno po ciemku, jednak po chwili oczekiwania przyjeżdża po nas Lowell i transportuje do Targanic.

Fajnie, że udało się doprowadzić akcję do końca jeszcze w tym roku. Krzyż wygląda jak nowy, żarełko było pyszne, ręce bolały od wiszenia, czyli było tak jak być powinno. Dziękuję wszystkim za ten nietuzinkowy, mocno już jesienny wypadzik i do zobaczenia wiosną przy innym krzyżu (a pomysł już jest)

Komplet zdjęć (klik w obrazek):

W krainie elfów, dziwnożon, entów i duchów, czyli...

2010-10-01T14:46:00.012+02:00

1 października 2010 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Potrójna - Jawornica - Targanice

Jawornica na Trójkątnie.

Znów wolny piątek więc Dareczek w terenie. Znów startuje z Praciaków dobrze znanymi skrótami. Zaczyna się ciekawie.

Jesień!!! Nareszcie!!! Kawałek wyżej zaczyna być jeszcze ciekawiej. Czasem zastanawiam się, czy aby tu nie spotkam Marion tarzającej się w liściach.

Zmykam dalej do chatki Ewy i Lucjana, jednak na Hatalach napotykam takie cudeńka:

Towarzyszą mi wierni kompani, aż do samego szczytu. Zawsze mnie tam odprowadzają odkąd miałem słynną kiełbasę.

U Lucjana chwila pogawędki, załatwianie pewnych spraw, odzyskiwanie "zapomnianych" fantów sprzed tygodnia. Godzinka mija jak 5 minut. Trza się brać. Idę do Ani i Rafała (tak teraz już pamiętam) Droga na Trójkątną tonie we mgle. No może nie do końca. Wreszcie docieram.

Chodzę wokół chatki, a tam żywej duszy, ino mnie obszczekują. W końcu z wołanie z okna - "Hej wszyscy siedzą w domu, dawaj do środka". Pakuję się w tych ubłoconych buciorach. A w chatce... Pan Tadeusz Płonka z Wadowickiego PTTK-u. Gadamy, pijemy kawusię, piwko, podziwiamy zdjęcia Pana Tadeusza. Czas się zbierać. Gdy wychodzę na zewnątrz...

... widzę mleko. Cholera ktoś rozlał całego TIR-a. Na Trójkątnej widoki powalają... a właściwie to pozwalają na jedyne zdjęcie na którym jestem.

Uderzam dalej w stronę Jawornicy. Znów w lesie szukam Marion.

Niestety na moje wołanie o dziewicę odpowiadają tylko Enty rodem z Tolkiena.

Wreszcie widzę dobrze znajomą tabliczkę. Schron nienaruszony, krzyż stoi (dobrze broniliśmy). Wypijam piwko i w dół.

W Targanicach spotykam kotkę. Nie wiem dlaczego przypatruje mi się podejrzliwie.

Było jak zawsze, pomimo pogody "pod zdechłym azorem", piknie!!!

Zdjęcia po kliku w obrazek.

Obrona krzyża + VIII Zlot Beskidoczubów

2010-09-26T23:15:00.006+02:00

25/26 września 2010 - Beskid Mały

Targanice - Jawornica - Potrójna - Chatka "Pod Potrójną - Rzyki Praciaki (fotorelacja)

Zabeskidział mi świat...

2010-09-17T14:50:00.021+02:00

17 września 2010 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Potrójna - Chatka "Pod Potrójną" - Kocierz Rychwałdzki - Gibasy - Gałasie - Kocoń

... w zasadzie to wstępnie miało się nazywać "Chatki trzy". Potem w związku z tym, że miałem już dość życia w dolinach miało być pod tytułem "Czasami człowiek musi, bo inaczej się udusi". W końcu stanęło na tym.

Zawsze lubiłem samotne wędrówki po Małym. Mam w sumie niedaleko, więc postanowiłem się przy wolnym dniu odstresować. Celowo wybrałem piątek.

Start w Praciakach kilka minut przed dziewiątą.

Dobrze sobie znanym skrótem podchodzę na Trójkątną. Jednak w pewnym momencie zbaczam i idę na samiuśki szczyt. Do chatki Ani i Rafała. Droga na przeł Zakocierską zostaje daleko pode mną.

Tuż przy chatce zaczepiam miejscowego:

- Czy zastałem Anię i Rafała???
- Tak. Są tam powyżej. Kopią studnię

Podchodzę kilka kroków i przedstawiam się, że ja z forum BM. Ania ma duże opory i wstępnie mówi mi per Pan, co spotyka się z moją nieukrywaną dezaprobatą. Mam nadzieję, że to się zmieni. Uzupełniam złocisty płyn u Rafała i ruszam w stronę Trójkątnej. Tu postanawiam podenerwować kilka osób sms-ami o treści "Pozdrowienia z Trójkątnej".

Na odzew nie muszę długo czekać. Pierwsza reaguje Brombella

"No zajebiście się masz- A ja w pracy zasuwam qrde..."

Kolejna jest xaga - krótka piłka:

"Dzięki"

Niemal jednocześnie odpowiadają: Jolanta i Djinn:

"Ale mi żal, ja w pracy do nocy"

"Ale Ci fajnie. Nawet pogoda chyba nie jest zła. Mam nadzieję, że za tydzień i my gdzieś ruszymy na szlak"

Angi:

"Pozdrów Lucjana i Ewę". Załatwione Ujku.

Lowell:

Pozdrowienia zza biurka wrrrrr"

A więc sms odniósł oczekiwany skutek

Powoli zmykam na chatkę pod Potrójną. Miejscami zaczyna kropić.

Dochodzę. A tu pusto. Zachodzę aż pod stodółkę. Cisza. Nagle gdzieś z ganku odzywa się dobrze znajomy głos:

Ej!!! Chodź no tutaj. Gdzieś polazł???

Nie mogę się mylić - to Lucjan.

W chatce zostaję przedstawiony rodzicom Lucjana, wypijam kawkę i złocisty płyn i... w dól do doliny Kocierzanki tuż obok znanej sławojki.

Teraz do szlabanu. Lekko pod górkę i... rozbijam się o kłódkę na drzwiach w Staszkowej chacie. Chatara nie ma. Jest w Żywcu i wróci późnym wieczorem. Chwilę siedzę przy znanym Czubom stoliku...

Myślę. A może by tak zejść na Kocoń??? Nie widzę problemu. Kilka porad technicznych przez telefon i śmigam. Na Gałasiach jestem w pół godziny. Odżywają wspomnienia z tych cholernych Walentynek 2009. Zaczepiam Gaździnę. Pamięta doskonale całą sytuację. Mówię, że to ja byłem jednym z tych czworo. Wspominamy, gadamy dobre pół godziny. Pyta co u nas, opowiada co u niej i u właścicielki chałupy, w której uratowaliśmy wtedy życie.

Schodzę dalej. Jeszcze koza jak się patrzy...

... i nagle Kocoń Przydawki.

Tu w kanjpie następuje nieoczekiwany finał wycieczki. Instaluję się na balkonie, zamawiam piwko i nagle dosiada się miejscowy Jasiek. Nasza rozmowa wygląda mniej więcej tak:

- Ło turysta, a skund idzies???
- No od Staszka, a w sumie to z Praciaków
- Łod Staska Krzoka???
- No dokładnie od tego z Gibasów
- No to sie musymy napić, bo jo go znom. Łun z Lasa pochodzi jak i jo, ino jo się tu w Koconiu ożenił a łun siedzi na górze coły czas. Jo go znom. Baśkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! Dejze dwie pińdziesiątki!!!

- A skund żeś jest???
- No przecież mówiłem, że z Andrychowa!!!
- A toś ty Plackorz. Wypiłeś??? Nie??? To pij ze!!! Baśkaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Dejze jesce dwie!!!

I tak od słowa do słowa pęka chyba pół litra. Dziękuję z tego miejsca chłopakom za wsparcie techniczne, z tym, że na niewiele się przydało. Cholera, w międzyczasie dwa busy mi uciekły. Późniejszą drogę do BB prawdę mówiąc przespałem. Nie polecam takiej formy turystyki nikomu. Dziś obudziłem się rano chory jak "stopińdzisiąt", a do roboty trza było wstać.

Całość zdjęć po kliku w obrazek poniżej.

MSB - prawie...

2010-08-28T15:09:00.057+02:00

24/28 sierpnia 2010 - Beskid Mały/Beskid Makowski

Straconka - Gaiki - Hrobacza Łąka - Żarnówka - Żar - Cisowe Grapy - Przeł. Kocierska - Potrójna - Chatka "Pod Potrójną" - Leskowiec - Krzeszów - Żurawnica - Zembrzyce - Chełm - Palcza - Babica - Trzebuńska Góra - Myślenice - Śliwnik - Kudłacze - Pcim

Ta droga chodziła za mną od września ubiegłego roku. Planowałem, kombinowałem. Potem straciłem pracę. Już myślałem, że MSB mogę spisać w tym roku na straty, aż tu nagle okazuje się, iż mam 7 dni wolnego. Kaperek namawia. Tydzień temu na Potrójnej zgłasza się Djinn. Więc jest nas "tres amigos". Do rzeczy...

Dzień pierwszy - 24 sierpnia 2010

4:00 budzik ostawia hołubce. No cóż. Tak mu rozkazałem. Dopakowuję resztki gratów i wychodzę powitać Djinn'a. Ruszamy ciufą do BB gdzie czeka na nas Jolanta. Niebawem dociera Kaperek. Już, już mamy pędzić mikrusem na Straconkę, gdy za plecami słyszymy znajomy głos: "A na Straconkę to którędy panowie???" Toż to lowell. Wręczenie naszywek, powitanie i zarazem pożegnanie i już śmigamy mikrusem do kościoła na Straconce.

Jest czerwona kropka w białej obwódce. Trochę się boję. No nic. Prezenty, zestaw surwiwalowy, kop w dupkę dla każdego i ruszamy.

Pod Hrobaczą podchodzimy w sumie niezłym tempem. Pierwszy rest wypada na Panience gdzie rozsławaimy forum BM.

Zaczyna kropić. Pod Hrobaczą już zdrowo leje. Pakujemy się do schroniska i tu po raz pierwszy okazuje się, że nie jesteśmy w trójkę. Idzie z nami Brutal. Humor mu dopisuje i na razie wszystkich pozdrawia...

Na Hrobaczej przeczekujemy ulewę. Przynajmniej tak się nam wydaje. Uspokaja się. Nic to, że 20 minut po wyjściu ze schroniska znów zaczyna zdrowo ciupać. Schodzimy na zaporę, gdzie kilka minut zastanawiamy się co dalej. Na Małą puszczę, czy na zamknięty szlak przez Łazki??? Jednak Łazki. Podejście wygląda nieciekawie. W jednym miejscu, ziemia osunięta po majowych powodziach, tworzy dwumetrowy próg skalny. Jakoś się drapiemy. Reszta podejścia na Żar bez historii. No może pomijając ten cholerny deszcz. W końcu z mgły wyłania się takie cuś:

Teraz piwko, pizza i grochówa. Po godzinie przestaje lać. Świat nabiera kolorów.

Ruszamy dalej. Czasami nawet prześwituje słoneczko. Idzie się dobrze choć plecaki ciążą niemiłosiernie. Kołyska. W górę i w dół i tak do usranej śmierci. W końcu docieramy na Przeł. Kocierską. Tu piwko i...

... z ciekawości, lub nawet konieczności rozpakowujemy zestaw surwiwalowy. A w nim:

... papier do "twarzy"...

... rozgrzewacz ...

... musli ...

... i zapalniczka (coś czego mi najbardziej brakowało).

Po krótkim reście ruszamy dalej. Zaczyna świecić słońce. Niemalże o zmroku lądujemy na szczycie Potrójnej...

... odwiedzamy chatkę na szczycie zostawiając tam na skrawku papieru nasze pozdrowienia i już prawie po ciemku zmykamy do Ewy i Lucjana. Na chatce 5 osób. Mała integracja na kuchni, przepyszna smażona kiełbasa przyrządzona przez Kubę i ... nynu. Djinn instaluje się w "Magazynie broni", a ja z Kaprem na Hindenburgu. Tak oto kończy się ten dzień. Mówimy wszystkim "Dobranoc".

Czasówki:

Bielsko-Biała Straconka - Panienka - 1:45

Panienka - Hrobacza - 0:25

Hrobacza - Żarnówka - 1:00

Żarnówka - Żar - 1:30

Żar - Przeł. Kocierska - 4:30

Przeł. Kocierska - Potrójna - 2:15

Czas łączny (licząc odpoczynki na trasie) - 12:45, dystans - ok. 29 km.

Dzień drugi - 25-08-2010

Budzi mnie mruczenie kota. No nic. Powoli wstajemy, poranna toaleta, śniadanko przed chatką i trzeba się zbierać.

Ale na Porójnej to nie takie proste. Zostajemy zawróceni przez Lucjana, no bo jak to tak można się nie pożegnać z chatarem :p Ruszamy na Leskowiec. Pogoda wyjątkowo dopisuje, humory z resztą również. W międzyczasie dostaję sms-a od Joli:

"Możliwe niespodziewane spotkania"

I w ten oto sposób przez kilka kolejnych godzin zachodzimy w głowę, kim też ma być ten niespodziewany wędrowiec. Na Leskowcu widok na Tatry a w schronisku pierogi i to co misie lubią najbardziej.

Siedzimy dobrze ponad godzinę. Zaczynamy schodzić do Krzeszowa. Mijamy Polanę Semikową, która już teraz będzie mi się kojarzyła tylko z jednym.

Droga dziś jest niezła. Zero większych podejść, a przynajmniej tak się nam wydaje, trochę bolą mnie ramiona od tego cholernego plecaka, chłopaki narzekają na odgniaty, ja na kolano, ale idziemy.

W Krzeszowie znajdujemy knajpkę, ściągamy buty i... zabijamy psa.

Teraz Żurawnica. Kawałek asfaltingu, rzut oka za siebie na Leskowiec i fantastycznie wyglądający stąd Gibasów Groń.

Podejście na Żurawnice jest masakryczne, ale nie wiem co było w cukierkach Djinn'a, bo Kaper pokonuje je biegiem. Na szczycie spotykamy trójkę turystów, chwilę odpoczywamy, podziwiamy szczytowe skałki i zaczynamy krótkie zejście na przeł. Carchel. Na samej przełęczy jakiś człowiek kręcący się przy terenówce pyta: "Czy wy z Forum BM???" No nie inaczej. Tak oto doszło do "niespodziewanego" spotkania z MK. Zostajemy uraczeni piwkiem, chwilę siedzimy, gadamy. W końcu wspólna fotka:

Prawdę mówiąc wiedziałem, że są urokliwe miejsca w BM, ale o takim jak przeł Carchel nie słyszałem.

Uderzamy dalej. Przed nami Żmijowa, a wokół nas widoki nieziemskie na świat...

Tuż przed Zembrzycami, gdy wszyscy już padają na pysk ze zmęczenia, Kaper dostaje sieciowego sms-a o treści: "Usiądź wygodnie i oddychaj spokojnie". No szlak by ich trafił. Na moment gubimy drog w polach by trafić na nią 15 minut później. Przekraczamy Skawę, zakupy w sklepie i próba znalezienia noclegu. Przychodzi nam do głowy sprawdzony już ośrodek rekolekcyjny, jednak pani recepcjonistka widząc nasze nieogolone, brudne pyski ma lekkie przerażenie w oczach. Dopiero trafia argument, że pewna nasza znajoma korzystała tu z gościny ponad miesiąc temu. Rozbijamy się w sadzie tuż nad ośrodkiem, papu, piwko, cytrynówka i nynu.

Czasówki:

Potrójna - Leskowiec PTTK - 2:15

Leskowiec PTTK - Krzeszów - 1:45

Krzeszów - Żurawnica - 1:00

Żurawnica - Zembrzyce - 3:30

Łączny czas z odpoczynkami - 10:00, dystans - 23 km.

Dzień trzeci - 26-08-2010

Budzi mnie sms od Joli. Zbieramy zwłoki, pakujemy te wstrętne plecaki, prysznic, śniadanko i ruszamy przed siebie. Idzie mi się dziś źle, o czym informuję Bazę. Cholerny asfalting w pełnym słońcu pod Starowidz. Za to widoki rekompensują zmęczenie.

W sumie odcinek aż do Babicy mija jakoś tak bez historii. Królowa, las rodem z "Robin Hood'a", słońce, chmury, góry i my. Kilka zdjęć:

W końcu docieramy do Palczy. Tu małe rozpoznanie w terenie. Nie ma knajpy, ale jest sklep gdzie można się uraczyć piwkiem. Djinn operuje swoje stopy.

Znów ucieka nam godzina. Ruszamy dalej w stronę Babicy. Monotonnie, upał, muchy.

Za to czasami w lesie...

Kulamy się dalej. Długie proste odcinki. Nic specjalnego, tylko ta monotonia. Baza raportuje, że możemy się rozbić w okolicach Trzebuńskiej Góry. Ponoć jest tam kilka chałup, więc i woda się znajdzie. Tuż przed 19 docieramy na miejsce. prosimy przemiłą gospodynię o wrzątek na kawę i herbatę... i robimy burzę mózgów. Mamy jakieś 10 km do Myślenic. Ryzykujemy??? Kroi się zejście przy czołówkach, ale może się uda. Dziękujemy za wrzątek i ruszamy. Po kawusi dostaję speeda. Robi się powoli ciemno. To już nie jest przyjemne, choć widok Tatr rekompensuje trudy dzisiejszego dnia.

Robi się całkiem ciemno. Idziemy już tylko po to, aby dojść do Myślenic. Jak na złość drogi nie ubywa, a czuję, że już wiele nie dam rady. Dochodzimy do jakiejś kapliczki.

Według mapy to polana Mikołaj, ale sam nie jestem pewien. Dzwonię do Joli. Niewiele to daje. Ile do cholery nam zostało do tych Myślenic???

Brniemy dalej. Djinn narzeka na kolano. W końcu zalicza wywrotkę. Skończyło się na strachu. Na szczęście. Zmęczenie zwierzęce. Tętno w granicach 120. Wychodzimy z lasu i widzimy Myślenice.

Boszzzz jak to daleko. Kuśtykamy w dół. W końcu jakieś zabudowania. Szukamy sklepu. Jest. Z żarciem krucho. Robimy zakupy. Teraz trzeba pomyśleć o jakimś spaniu. Ponoć na Zarabiu jest pole namiotowe, przynajmniej tak to wynika z mapy. Pytamy miejscowych. Nic nie wiedzą. A właściwie to każdy mówi co innego. Zaglądamy do jakiejś knajpy. Gość twierdzi, że na Zarabiu gdzieś się można rozbić. Wychodzę na zewnątrz, a chłopaki siedzą. Mam szczerze dość i reaguję nerwowo. Potem mi to wypominają. Przepraszam Was za ten wyskok Kaperku i Djinn. Pytamy dalej i w końcu jeden myśleniczanin kieruje nas do Domu Wczasowego PTTK na Zarabiu. Jest prawie 23:00, budzimy panią kierowniczkę i rozbijamy się w kąciku ogródka. Potem to już sama przyjemność. Piwko, jedzenie i pogaduchy. Kaper stwierdza,że będzie spał na zewnątrz, my z Djinn'em pakujemy się do namiotu.

Czasówki:

Zembrzyce - Chełm - 1:30

Chełm - Palcza - 3:00

Palcza - Trzebuńska Góra - 3:15

Trzebuńska Góra - Myślenice - 3:00

Czas łączny z odpoczynkami - 12:05, dystans - ok. 35 km

Dzień czwarty - 27-08-2010

Pobudka tego dnia przeszła wszelkie oczekiwania. Punktualnie o 7 rano odzywa się kościelny dzwon. Jakieś 120 dB w uszy. Okazało się, że budynek sąsiadujący z Domem Wycieczkowym PTTK jest kościołem. Zbieranie gratów idzie okrutnie powoli. Djinn idzie do sklepu po jajka i smaży jajecznicę, to nic, że bez szczypty soli. Tak przy okazji Wujku Angi - jajecznica była z pięciu a nie sześciu jajek, jak sugerowałeś. Może wypadałoby się wybrać do okulisty???

Przed 11 ruszamy w końcu na Kudłacze. Idzie się źle, w dodatku podejście wcale nie chce odpuścić.

Na Śliwniku jesteśmy o 12:50.

Ruszamy dalej. Trochę zaczyna pokapywać, podziwiamy panoramę z przeł. Granice...

... i o 14 z minutami docieramy na Kudłacze.

W schronisku pustki. Gadamy chwilę z właścicielem i nagle ze środka wychodzi... Bernie. A więc Czuby są wszędzie. Okazuje się, że w schronisku jest również Ula i Pan Janusz zwany czasem Dżordżem. Bernie namawia nas abyśmy zostali na noc. Ma przyjechać jeszcze Mikrutt i Pan Karolak. Nie powiem, ale propozycja wydaje się kusząca. Siadamy nad mapą i debatujemy. Chłopaki najpóźniej muszą być w domu w niedzielę. Postanawiamy - zostajemy, jutro Mszana, a pojutrze przejście przez Luboń i powrót do domu. W międzyczasie na werandzie dosiada się do nas samotna wędrowczyni - Agnieszka. Rozmawiamy, opowiadamy skąd, jak długo w trasie, jakie mamy plany, reklamujemy forum. Obiecuję po powrocie wysłać via mail zaproszenie. Bernie serwuje nam wspaniałą grzybową, troszkę pomagamy cieślom-akrobatom przy budowie płotu. Śmiechu jest co nie miara.

Wieczorem ognisko, smażony boczek, kiełbaski, hallsówka, piwko.

Czasówki:

Myślenice - Śliwnik - 2:00

Śliwnik - Kudłacze 1:25

Czas łączny - 3:25, dystans - ok. 10 km

Dzień piąty - 28-08-2010

Pobudka o 7 rano, jednak Pan Janusz z sąsiedniego łóżka marudzi: "Śpijcie jeszcze chłopaki, i tak leje, wstaniecie o 9, zjemy śniadanie i możecie sobie iść". Co racja to racja. Wstajemy o 9 i wstępnie pakujemy ambitnie graty. Pogoda jest taka - na dwoje babka wróżyła.

Zostajemy uraczeni wspaniałą kwaśnicą. No tak - tam gdzie w pobliżu kręci się Bernie, nikt nie może chodzić głodny. O 10 ruszamy i... 200 m od schroniska spłukuje nas ulewa. W ciągu kilkunastu sekund jesteśmy przemoczeni. Narada co robić??? Iść na mokro, czy sobie po prostu dać spokój, bo to nie będzie już przyjemność z wędrówki. Zawracamy. Trochę szkoda, że tak blisko celu. No cóż - bywa.

Siadamy na jadalni i wyciągamy z plecaka to, co było przygotowane na świętowanie sukcesu na Luboniu. Na stole lądują pierogi i smażona kiełbasa. Brutal zalewa smutek piwkiem.

Po kilku godzinach Bernie zwozi nas Prosiakiem do Pcimia, łapiemy busa do Myślenic i dalej do KRK. Tu pod Galerią żegnamy się z Kaperkiem. Djinn ma dosłownie 5 minut drogi do domu, ale musi jechać ze mną do Andrychowa aby odebrać autko.

Kilka refleksji. Szkoda, że nie wyszło, ale z drugiej strony te 5 dni będę pamiętał bardzo długo. Znów po 10 latach przerwy zrobiłem taką wielodniówkę. Kompania była wyśmienita, trasa rewelacyjna, przypomniałem sobie jak się śpi w namiocie, widoki nieziemskie na świat zmieniały się co krok Nawiązaliśmy nowe znajomości, odświeżyliśmy stare, przedreptaliśmy kawał drogi, obgadaliśmy chyba wszystkich. Jeśli mieliście czkawkę to przepraszamy. Krótko mówiąc było rewelacyjnie. A i skończyć to kiedyś trzeba będzie.

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Wróciłem do żywych

2010-08-15T23:26:00.005+02:00

15 sierpnia 2010 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Chatka "Pod Potrójną" - Kocierz Rychwałdzki (fotorelacja)

II Zlot Forum beskidmaly.pl

2010-05-16T15:15:00.003+02:00

15/16 maja 2010 - Beskid Mały

Chatka "Gibasówka" (fotorelacja)

Angi przytul mnie

2010-05-02T23:12:00.006+02:00

2 maja 2010 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Chatka "Pod Potrójną" - Gibasy - Anula - Grota Komonieckiego - Rzyki Praciaki (fotorelacja)

Pudlowa Potrójna

2010-04-25T23:22:00.004+02:00

24/25 kwietnia 2010 - Beskid Mały

Chatka "Pod Potrójną" (fotorelacja)

Chwilowy nawrót zimy

2010-04-12T15:22:00.008+02:00

10/12 kwietnia 2010 - Beskid Wyspowy

Jordanów - Naprawa - Mały Luboń - Luboń Wielki - Rabka Zaryte

Wyruszyliśmy z Andrychowa w sobotę rano w składzie Asia zwana Krysią, Andrzej, Grześ, Ufok i ja. Jeszcze nie wiedzieliśmy co się stało. Dojeżdżamy do Jordanowa i w zasadzie tu dochodzą do nas pierwsze informacje. Robi się tak jakoś... nieswojo. Postanawiamy jednak kontynuować wypad. Ponad godzinny asfalting do Naprawy.

Tu siadamy na mały rest w knajpie przy zakopiance. Pierogi, piwo, gulasz. Ok 14 ruszamy na niebieski na Luboń Mały. Wychodzi słońce.

Robi się po prostu ciepło i wiosennie. Nie na długo jednak. Gdy dochodzimy na polanę Surówki, zaczynają się nad nami zbierać ciemne chmury.

Za chwilę z nieba sypie drobna śnieżna kaszka. Im bliżej Lubonia, tym śniegu zaczyna przybywać. Robi się biało.

Wyrywam z Grzesiem na prowadzenie, reszta ekipy zostaje z tyłu. Dochodzimy na schronisko, w którym jest już kilku Czubów. Dzwjedziak, Dorota, Mikrut, Lisica, dakOta, Zuzik, kotOla, Achim, Mat, Pete, Angi, Lowell ,Kierowników dwóch, Karol, Djinn, Marol.... Reszta dociera później. Reszta czyli Pudelek, Kaper, Karolek i Spad. Jako ostatni późnym wieczorem dochodzi Antyklina.

Na schronisku życzenia urodzinowe dla naszego szanownego osiemnastolatka Pete'a oraz Wujka Angi'ego. Prezenty, uściski, kilka rundek honorowych wokół schroniska, ostatnia w życiu szklanka mleka.

Rano tradycyjne wspólne śniadanie, pogaduchy przy schroniskowym stole. Na zewnątrz niezmiennie sypie. Większość ekipy schodzi na dół - ja zostaję. Wieczór spędzam w towarzystwie Berniego, Pietrusia i Romusia, który dociera z Zarytego. Czyli już kameralnie.

Rano budzi mnie słońce. Jest cudnie , morze mgieł ponad które wyłaniają się szczyty Wyspowego. Ciepło.

Pakuję graty i zaczynam samotne zejście do Rabki Zaryte.

Tu łapię busa do Zdroju. Dwie godzinki oczekiwania na ciufę do Kalwarii przy wyśmienitej kwaśnicy na świńskim ryju i piwku i pędzę do domu.

Miło było Was znów zobaczyć Czuby kochane. Kiedy powtórka???

Komplet foto-pstryków na Picasa.

Fioletowo...

2010-04-04T15:24:00.008+02:00

4 kwietnia 2010 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Polana Semikowa - Leskowiec - Anula - Chatka "Pod Potrójną" - Rzyki Praciaki

Namawiałem, kusiłem, prawie prosiłem. W końcu się udało. Nena obiecała, że będzie czekać w niedzielę wielkanocną na przystanku na Jagódkach. Wskakuję w autobus i po kikunastu minutach melduję się na miejscu. Krótkie "cześć, cześć" i zaiwaniamy serduszkami na Groń JPII. Na polanie Beskid pierwsze oznaki wiosny - przebiśniegi.

Przy schronisku robimy mały postój. Pusto. Ludzi jak na lekarstwo. Piwko, gofry i takie tam przyjemności.

Po chwili odpoczynku ruszamy czerwonym w stronę Polany Semikowej. To w sumie nasz główny cel. Po drodzę dowiaduję się bardzo dużo o przyrodzie Beskidu Małego. W sumie nic dziwnego, wędruję przecież z ekspertem ;) W końcu są. Dziesiątki, setki jak nie tysiące. O to chodziło :D

Cała Semikowa tonie we fiolecie. Nena bardzo się stara aby zrobić dobre zdjęcia. Ja z resztą też ;)

foto by Nena

Pomiędzy krokusami rosną przebiśniegi...

foto by Nena

...pierwiosnki...

foto by Nena

... gdzieniegdzie fruwają cytrynki. Dobra dość tego szaleństwa - czas ruszać. Kolejne kilkanaście minut to klasyczny "chaszczing". Nowa forma turystyki. Przedzieramy się przez las w stronę szczytu Leskowca.

foto by Nena

Na Leskowcu krótki rest, podziwianie widoku na ośnieżoną Królową Beskidów...

Leniwie podążamy w stronę Anuli. Nena zagląda pod każdy krzaczek w poszukiwaniu oznak wiosny ;) W pewnym momencie zaczynam się poważnie zastanawiać, czy w tym tempie zdążę na atobus na Praciaki :D Na Anuli wizyta pod skałką...

foto by Nena

...krótka, ale intensywna lekcja geologii udzielona mi przez moją towarzyszkę wędrówki, i stąd kilkanaście minut do Chatki pod Potrójną. Po drodze mały wypadek w jedynej tego dnia kałuży na szlaku.

Na chatce pustki. Składamy świąteczne życzenia Ewie i Lucjanowi, chwilkę odpoczywamy i zaczynamy zejście koło Czarciej Baszty oraz przez os. Potrójna do Rzyk Jagódek.

Reszta jest już wspomnieniem. Było miło, były krokusy, był halny, była Królowa...

Dzięki Nena za wspólne dreptanie ;)

Komplet zdjęć na Picasa

Palmowo...

2010-03-28T15:27:00.008+02:00

28 marca 2010 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Gancarz - Kobyla Głowa - Biadasów - Pańska Góra - Andrychów

Jako, że wszyscy z forum Beskidu Małego postanowili olać darkheush'a i nie iść z nim w góry, wybrało się biedactwo samotnie. Cel był jasny od początku - Niedziela Palmowa na Groniu JPII. Rzutem na taśmę postanawiam napisać o planach u nas i sytuację ratuje Pete. Wieczorem dostaję sms-a. Rano umawiamy się na 8:30 pod andrychowskim Carrefour'em. Tato Pete'a podwozi nas do Jagódek i wspólnie we trójkę atakujemy czarny szlak na Leskowiec. Pogoda wyraźnie się kisi. W Andrychowie jeszcze słoneczko, na podejściu już pochmurnie. Sama msza odbywa się w drobnym deszczyku :/

Potem tradycyjny konkurs na najładniejszą palmę wielkanocną... Ach bo zapomniałbym, na Groniu spotykam forumowego kolegę Ferdynansa z BM. A jednak ktoś się wybierał w góry.

Gdy zaczynamy schodzić na dół, wychodzi słońce. Pete z tatą schodzą serduszkowym do Jagódek, a ja ruszam zielonym w stronę Gancarza. Pod krzyżem jestem po niespełna 35 minutach.

Krótki popas, jedzonko, uzupełnienie płynów i ruszam dalej w stronę Andrychowa. Towarzyszy mi już tylko słońce, choć w okolicy Wapienicy łapie mnie dwuminutowa ulewa.

A potem, no cóż przeł. Biadasowska z rewelacyjnym widokiem na Beskid Mały...

... Pańska Góra i... dom.

Krótko - było miło.

Na koniec jeszcze lepiężnik biały sfotografowany tuż przed przeł Biadasowską (przynajmniej tak twierdzi Nena)

P.S. Komplet zdjęć po kliku w obrazek poniżej...

Wielka Racza Winter Expedition

2010-03-14T14:32:00.011+01:00

14 marca 2010 - Beskid Żywiecki

Rycerka Kolonia - Wielka Racza - Rycerka Kolonia

Pogoda - bez komentarzy. Sypie od piątku. To chyba dlatego, że dwa tygodnie wcześniej śmiałem twierdzić, że zima już opuściła Beskidy. W Rycerce Kolonii musimy sobie własnonożnie udeptać parking.

Żółty do góry niby przetarty, ale idzie mi się ciężko.

Szlak tonie w śniegu. Powyżej poziomicy 1000m zaczyna się prawdziwa zima.

Jakoś dochodzimy. W planie był powrót przez Przegibek do Kolonii, ale pogoda wyraźnie kisi się z minuty na minutę. Zaczyna wiać, prószyć drobnym śnieżkiem. Nie pamiętam dokładnie, ale to chyba ja jako pierwszy mówię:
- To nie ma sensu. Jest źle.

Przyznaję bez bicia - to wyłazi ze mnie strach po ubiegłorocznej traumie na Gibasach. Zresztą jest już późno, o wiele za późno. Ale jak to CZUBY. Nawet po decyzji odwrotu nie mogą być spokojne. Schroniskową jadalnią co chwilę wstrząsają salwy gromkiego śmiechu, z kuchni wędrują na stół kolejne smakołyki (ehhh pierożki, krokieciki, barszczyk, herbatka z rumem, grzaniec ect.), w przerwie podziwiamy niesamowity widok na Małą Fatrę i Babią Górę z wieży widokowej na szczycie, składamy w śniegu rytualną ofiarę dla Królowej Śniegu (aby se już wreszcie poszła hen w pizdu).

Ale w końcu nadchodzi ta chwila, że czas się zbierać w dolinę. Jeszcze pamiątkowa fota żeby nie było, że nas tu nie było (jak mawia xaga).

Sypie jak przed wojną, ale w takim towarzystwie nic nie jest straszne. Kolejne niekontrolowane napady śmiechu po drodze umilają nam czas wędrówki do Kolonii. W sumie to chyba schodzimy dłużej niż wychodziliśmy, ale jak utrzymać równowagę jak człowiek ciągle się śmieje.

Co rusz, ktoś leży w zaspie.

Podsumowanie??? A co tutaj podsumowywać??? Z Wami Czuby wszędzie, zawsze i w każdą pogodę.

Kilka moich wypocin poniżej (klik w obrazek)

Gdzie ta zima do kurwy nędzy???!!!

2010-02-28T15:35:00.006+01:00

27/28 lutego 2010 - Beskid Mały

Lipnik - Gaiki - Hrobacza Łąka - Żarnówka - Porąbka - Bukowski Groń - Czaniec

Sobie myślę - jak mam siedzieć w weekend w domu i popijać browarka przed kompem, to chyba lepiej abym się gdzieś wbrał. W sobotę rano zerkam przez okno, leje jak z cebra. Zwlekam. Koło południa wsiadam w busa. W Lipniku zastanawiam się, czy wysiadać czy jechać dalej. Nosz kurwa, słońce świeci. Jednak decyduję - Lipnik i niebieskim szlakiem na Hrobaczą.

Zaczyna się robić ładnie, jednak rozmoknięta breja po kolana, daje mi niemiłosiernie w dupę.

Na Gaiki dochodzę resztką sił. Chwila oddechu i ruszam na Panienkę. Nosz kurwa - nie dojdę. Niby płasko, a ten cholerny śnieg nie pozwala mi się poruszać do przodu. Jakimś cudem dochodzę.

Na schronisku zimno. Pan Tadek, zaczyna chajcować w piecu, po chwili dochodzi trójka miejscowych, z lekka się integrujemy, podziwaimy Justynę i.... jest złoto, w końcu złoto naszej Królowej Nart.
Rano budzi mnie Ufok i Piterus.Śniadanko, browarek. Ruszamy. Schodzimy do Żarnówki. Na zaporę.

Potem kilkadziesiąt minut asfaltem i lądujemy w Porąbce. Sklep, piwo, i lecimy dalej... na Bukowski Groń. Przepraszam, że zapytam, ale czy to, po czym idę to śnieg???

Sytuację ratuje odnaleziony na szlaku Harnaś :D

Krótkie zejście do Czańca i...

...koniec.

Komplet zdjęć na Picasa.

I Zlot Forum beskidmaly.pl

2010-02-22T15:38:00.011+01:00

21/22 lutego 2010 - Beskid Mały

Targanice - Jawornica - Potrójna - Chatka "Pod Potrójną" - Anula - Smrekowica - Leskowiec - Groń JPII - Rzyki Jagódki

Tytułem wstępu. Cała wycieczka odbyła się niejako przy okazji I Zlotu Forum beskidmaly.pl. Moja przygoda zaczęła się w zasadzie już w piątek wieczorem, kiedy to do Andrychowa przyjechał Kaper. Odbyliśmy krótką wycieczkę po andrychowskich przybytkach rozpusty, posłuchaliśmy u mnie w domu muzyczki i poszliśmy grzecznie spać.

W sobotę rano pogoda masakryczna - deszcz ze śniegiem, potem śnieg, szaro buro i ponuro. Ok 9 dociera do Andrychowa Iskaria i Angi. Chwilę po tym spotykamy się na BP z Markiem i Piotrem z forum BM. Transport do Targanic, walka z plecakiem Piotra (urwało się mu ramiączko przy dolnym mocowaniu), szybki browar "rozruchowy' i atakujemy żółtym na Jawornicę. Śnieg, wiatr i zimno. Widoki takie, że tylko płakać.

Ktoś po prostu rozlał mleko, na dodatek włączył ten cholerny nawiew. Do chatki pod Potrójną docieramy po 3 godzinach. Droga częściowo przetorowana, ale... no właśnie, miejscami nawiało tyle, że zapadamy się do połowy uda.

W chatce cieplutko. Czeka na nas już Lowell i Dorotka. Instalujemy się na Lotnisku, papusiamy, czekamy. Niedługo po nas dociera kolejny forumowicz BM - Darek. Pozostaje czekać na Lisicę, Dzwjedziaka i Djinna. Ponoć ruszyli naszym tropem godzinę później. Robi się ciemno, sypie dość intensywnie, zaczynamy się niepokoić. W końcu udaje mi się dodzwonić do Djinna.
- Gdzie jesteście???
- Za 15 minut będziemy w chatce
Ufff!!! Kamień z serca.

Sam pobyt na chatce, no cóż, może nie będę się rozpisywał. Fajni ludzie, ci nowi i ci wcześniej poznani, klimat tego miejsca, Avatar 3D , pulpa w wykonaniu Marka, a w nocy temat serdelków.

Rano, gdy wstaję, widzę w oknie błękit. No, no, czyżby jednak Beskid Mały postanowił nam wynagrodzić wczorajsze dupolanie???

A jednak. Przed chatą słońce, błekit nieba, wszystko pięknie oszronione, cudo!!!
Jemy śniadanie, pakujemy manele, i już tylko z Iskarią, Kaprem i Piotrem ruszamy w stronę Anuli i Leskowca. Po drodze widoki takie że ścina białko w oczach, lodowo-śnieżne cudeńka, tarzanie w śniegu, wesoło, radośnie, ciepło...

Na Leskowiec dochodzimy po 3 godzinach. W schronisku browarek, pierogi (tak Djinn, te przepyszne pierogi) i zaczynamy powolne zejście do Jagódek. Słońce, chmury, góry i my - czegóż chcieć więcej.
Jeszcze chwila spędzona u mnie w domu w Andrychowie, i niestety. Trzeba się rozstać.
Do kolejnego zobaczenia Kochani w tych pięknych okolicznościach przyrody, i że tak powiem... niepowtarzalnej.

Komplet zdjęć poniżej:

Zimowa audiencja u Królowej

2010-02-07T23:05:00.011+01:00

7 lutego 2010 - Beskid Żywiecki

Przeł. Lipnicka - Markowe Szczawiny - Przeł. Brona - Babia Góra - Przeł. Lipnicka

Postanowiłem złożyć pokłon miłościwe panującej nam Królowej. Namawiano mnie przez równy tydzień. W piątek wieczorem podjąłem męską decyzję... idę. Miałem cichą nadzieję, że Miłościwa Pani wybaczy moje zaniedbania. Niestety, pokazała władczy pazur. Niby słońce, morze mgieł w dolinach, inwersja, a jednak na szczycie piździło okrutnie (chyba te Diablakowe biesy się tam zleciały na sabat). Czułem się jak na torturach.

Pomysł narodził się jakoś tydzień temu. Ufok musiał się trochę namęczyć, aby mnie namówić, jak widać udało mu się. Ruszyliśmy z Andrychowa wraz z Asią zwaną Krysią, Markiem i Andrzejem o 6 rano. Pogoda nastrajała do.......... popełnienia rytualnego samobójstwa, a nie górskiej wycieczki. Pochmurno, padający śnieg, szaro, ponuro po prostu beznadzieja. Idąc z Krowiarek na Markowe Szczawiny zastanawiam się czy z Brony będzie widać chociaż Małą Babią.

No nic. Dochodzimy do schroniska, gdzie czekamy na Olę i takiego1gościa, którzy dojechali na Krowiarki jakąś godzinę po nas.

Samo schronisko, no cóż. Ani mnie ziębi, ani grzeje. Jakoś tam teraz tak... sterylnie. Na jadalni białe ściany, ubikacje o naprawdę wysokim standarcie, a jednak te stare belki miały swój urok. Ceny rozsądne. Siedzimy, coś jemy (nie polecam naleśników z truskawkami), sączymy browarka. Gdy dochodzą Ola i taki1 następuje żywiołowe powitanie. Jeszcze chwila oddechu i już w siedmioro ruszamy na Bronę. Pogoda jakby się poprawiała.

Mniej więcej od wysokości 1200 m zaczyna świecić słońce.

Z Brony niesamowity widok na Królową, Cyl i morze mgieł w dolinie.

Tradycyjna w takich warunkach sesja foto i ruszamy w stronę Diablaka. Na grani jest prawie upalnie, niemalże brak wiatru, znad morza mgieł wystają tylko Pilsko, Polica, Wielka Racza, Mała Fatra i gdzieś tam na południowym horyzoncie delikatny zarys Tatr.

Przed samym szczytem zaczyna wiać. Jednak Królowa musi pokazać kto tu rządzi. Krótki popas na szczycie, grupowa fotka naszej wesołej bandy, herbata, czekolada Oli o twardości mieszczącej się pomiędzy stalą, a diamentem i ruszamy na dół.

Wieje, grań miejscami wywiana do lodu, ale idzie się dobrze.

Po 2 godzinach dochodzimy na Sokolicę.

Ostatni rzut oka na gniewną Królową i zaczynamy wracać do auta zaparkowanego na Krowiarkach. Ogólnie - piękna wycieczka w fantastycznym towarzystwie. Warto było pomarznąć odrobinę.

Komplet zdjęć na Picasa

VII Zlot Beskidoczubów

2010-01-24T23:09:00.002+01:00

23/24 stycznia 2010 - Beskid Żywiecki

Chatka "Na Lasku" (fotorelacja)

Pierwszy raz w tym roku

2010-01-03T23:19:00.005+01:00

2/3 stycznia 2010 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Leskowiec - Anula - Chatka "Pod Potrójną" - Rzyki Praciaki (fotorelacja)

Mikołajkowo z Czubami

2009-12-06T19:13:00.004+01:00

5/6 grudnia 2009 - Beskid Wyspowy

Jordanów - Naprawa - Mały Luboń - Luboń Wielki - Rabka Zaryte

Pomysł spotkania narodził się kilka tygodni wcześniej. Mikołajki w górach - czemu nie. Padło na dobrze nam znane i gościnne schronisko na Luboniu Wielkim. Na wspólną trasę umawiam się z xagą. Ciufa zawozi nas do Jordanowa. Przez Naprawę i Mały Luboń uderzamy na "górę z antenką". Jak na grudzień jest wmiarę ciepło, jednak pogoda sama w sobie nie rozpieszcza. Pochmurno, zero widoczności. Przy zakopiance krótki rest w celu uzupełnienia płynów ustrojowych ;)

Na miejsce docieramy jako pierwsi. W schronisku kierownikuje Pietruś, jemy obiadek, rozkładamy graty, czekamy na resztę. Mocno po zmroku wreszcie docierają: Małżowinka, Djinn i Angi. Mikołajkujemy :D

Po kilku chwilach czeka mnie największe zaskoczenie tego wieczoru. Docierają Ewa i Alex. Że też chciało się im jechać przez pół Polski ;)

Jest gitara, śpiewnik, mufinki od Janioła, wino, kobiety i śpiew ;)

Rano otwieram oko i... nosz cholera Djinn, mieliśmy wstać na wschód słońca. Za oknem różowo. Schodzimy na dół z xagą, próbujemy znaleźć klucze od schroniska i... desantujemy się przez okno. Przed schroniskiem takie widoki...

... gdzieś tam w oddali majaczy Królowa Beskidów...

... postanawiamy zejść kilkaset metrów zielonym szlakiem, może będzie widać Tatry. Nie mylimy się...

... kilkadziesiąt minut fotograficznego szaleństwa, po czym wracamy do schroniska... przez okno. Następna godzina upływa nam na poszukiwaniu kluczy, które gdzieś zaginęły w ferworze walki poprzedniego wieczoru ;) W końcu się odnajdują. Czas na śniadanie, błogie lenistwo, pogaduchy. Znów przychodzi ta pora gdzie trzeba się zacząć zbierać. Pamiątkowe zdjęcie MikołajkoBESKIDoczubów...

... i schodzimy w doliny. Tak kończy się dla mnie górski rok 2009. Nie powiem, bo wielce udany ;)
Djinn podwozi naszą wesołą bandę do Grodu Kraka, a stamtąd wracamy wraz z xagą busem do Andrychowa.

Komplet fotopstryków na Picasa.

Cholera mnie wzięła, bo...

2009-11-07T19:07:00.014+01:00

7 listopada 2009 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Chatka "Pod Potrójną" - Kocierz Rychwałdzki - Czarne Działy - Gibasy - Anula - Rzyki Praciaki

... od miesiąca nie byłem w górach. Wpierw jakieś dziwne sprawy nie pozwalające mi gdziekolwiek iść, potem choroba... Trochę mi odżyły cztery litery po grypie i zaczęło mnie roznosić. Myślałem o Żywieckim, ale kondycyjnie nie jest jeszcze ze mną najlepiej. ufok na gadu proponuje wypad gdzieś w Mały. W sumie może być, mamy blisko. Ustalamy, że śmigamy na Potrójną i Gibasy (znowu). Kilkanaście minut po tym jak wrzucam na forum propozycję wycieczki, moje gadu atakuje Kris. No to jest nas troje. W czwartek chęć wypadu zgłasza TNTomek - skoro mają iść emeryci, to jak go nie przygarnąć.

W piątek wieczorem, gdy się pakuję, dzwoni do mnie Djinn:
- Darek wy się poważnie jutro wybieracie?
- Poważnie.
- No to powiedz mi gdzie i o której mam być w Andrychowie

Sobota rano. Wychodzę na umówione miejsce i spotykam już czekającego ufoka. Chwilę potem dociera Kris. Kilka minut oczekiwania i zjawia się TNTomek. Jedziemy po Djinn'a i już na dwa auta ruszamy na Rzyki Praciaki. Podchodzimy przez Hatale. Pogoda, jak na wycieczkę w której uczestniczą dziadki - dziadowska. Ale przynajmniej nie leje. Jesień panie...

W sumie spacerek. Po drodze ustalamy wspólne poglądy na sprawy sprzętu górskiego i ideologi łażenia po górach. Jakoś tak wypada, że z uporem maniaka omijamy znakowane ścieżki. Krótka wizyta pod Czarcią Basztą...

... oraz na Chatce pod Potrójną.

I znów bez szlaku, w dół w dolinę Kocierzanki. Kilkanaście minut i dochodzimy do "szlabanu". Dla odmiany teraz w górę. Po drodze spotykamy grupę kilkudziesięciu myśliwych. Pozdrowienia i idziemy dalej. Wreszcie widać Gibasówkę...

.. ale to jeszcze nie teraz. Zbaczamy ze skrótu i uderzamy na Czarne Działy. Tam taplamy się w jaskiniowym błocie.

Wracamy przez Gibasówkę. Chwila postoju u Staszka, opowieści dziwnej treści, kupa śmiechu (jak to zwykle w towarzystwie chatara bywa).

Dalej "znakowaną ścieżką turystyczną" idziemy na Anulę. Miejscami jeszcze widać pozostałości po październikowym ataku zimy...

... 40 minut i jesteśmy na Anuli. Teraz zejście znów bez szlaku, wprost na północ. Krótki postój przy boulderze pod Łamaną, TNTomek próbuje swoich sił w skale...

... i złazimy, co nie jest takie łatwe z uwagi na to, że złazimy potokiem.

Na Praciakach jeszcze mały postój, końcowe pogawędki, pożegnania i wracamy do domu.

Krótko - sympatyczny wypad w znajome górki w fajnym towarzystwie. Po raz pierwszy miałem okazję poplątać się z TNTomkiem oraz ufokiem i nie żałuję. Spotkanie po kilku miesiącach Djinn'a bezcenne. Podziękowania dla Was wszystkich, jak również Krisa za towarzystwo i pogaduchy. Było miło.

Komplet fotek na Picasie

Bacowanie na Jasieniu

2009-10-11T19:16:00.008+02:00

9/11 października 2009 - Beskid Wyspowy

Jordanów - Naprawa - Luboń Wielki - Glisne - Mszana Dolna - Rzeki - Jasień - Polana Skalne - Półrzeczki

Wystartowałem samotnie już w piątek rano. Ciufa podwozi mnie do Jordanowa. Nigdy stąd nie szedłem na Luboń, więc dlaczego nie spróbować.

Początek dość nużący. Pogoda niezbyt obiecująca, a i ten cholerny asfalt. Po półtorej godziny ląduję w knajpie przy zakopiance. Czas na śniadanko ;)

Po odpoczynku i uzupełnieniu płynów zbieram się w dalszą drogę. Cel Luboń Wielki przez Mały.

Po drodze widać już wyraźnie, że to jesień. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że to koniec jesieni, ponieważ równo tydzień później w górach zapanowała zima ;)

Do schroniska docieram ok. 14. Gospodarzy Pietruś. Rozkładam się na górze, piwko, jedzonko, pogaduchy.

Wieczorem niespodziewanie dociera Bernie ze skrzynką Ciechana. Siedzimy na jadalni do późna. Schronisko prawie puste.
Rano zbieram graty, żegnam gospodarzy i ruszam czerwonym szlakiem do Glisnego.

Pod drodze kontaktuję się z Pudelkiem. Są już na zakupach w Mszanie. Ja szczęśliwie łapię stopa i w kilkanaście minut dołączam do Pudla, Kapra i Młodego. Wspólnie jedziemy do Rzek gdzie w oczekiwaniu na Angi'ego testujemy ławeczkę przy miejscowym sklepiku ;)

Wreszcie dociera...

Już w pięcioro ruszamy w deszczu żółtym szlakiem na Jasień. Leje jak z cebra, ale to nic.

Tuż przed osiągnięciem polany Skalne robi się 25 minut pogody. Jak się później okazało, było to jedyne 25 minut pogody w ciągu 2 dni ;) Widoki powalają.

Instalujemy się na bacówce (na miejscu jest już taki1gość), mokre łachy wędrują nad ognisko, a my idziemy po drewno na opał. Zaczynamy bacowanie.

Ok. 21 przybywają Eco i tuAlf...

...a godzinę później ekipa Janioła w składzie: dakOta,Playboyka, kotOla i Paweł. Mamy komplet ;)

Angi wytargał na Jasień kociołek, każdy przyniósł jakieś wiktuały, więc robimy prażonki, na które wszyscy rzucają się jakby nigdy nic nie jedli :D

Rankiem nastroje minorowe. Ok. 6 ucieka Eco. My bacujemy do późnego popołudnia. Z resztek żarcia tuAlf gotuje przepyszny żurek. W końcu nadchodzi ta godzina, gdy trzeba się zbierać w doliny. Jeszcze tylko grupowa fotka...

...ostatni rzut oka na naszą wędzarnię...

... i wraz z takim1gościem schodzę do auta zaparkowanego w Półrzeczkach. W palnie mieliśmy Mogielicę, jednak pogoda nie nastraja do wędrówek. taki1 podwozi mnie do Krakowa i tu zaczyna się część druga mojej przygody. Gdy wsiadam do busa zauważam, że ludzie dziwnie na mnie patrzą i jakby z niesmakiem pociągają nosami. No tak musi ode mnie strasznie śmierdzieć. W końcu ciuchy wędziły się od wczoraj ;) Jakoś docieram do domu, wyrzucam wszystko na balkon (nie chce mi się już dziś prać) i wrzucam moje umęczone zwłoki do wanny. W mieszkaniu zostaje tylko plecak i karimata. Niepotrzebnie, gdyż pierwsze słowa mojej żony, po wejściu do mieszkania brzmią: "A co tu tak kurwa śmierdzi" :D

Generalnie trzeba to będzie powtórzyć w 2010 roku. Może już nie na Jasieniu, ale gdzieś w Żywieckim ;) A kurtka będzie mi śmierzdiała przez najbliższe kilka miesięcy :)

Komplet zdjęć z trzech dni po kliknięciu w obrazek:

Jesiennie i spacerowo

2009-10-04T19:21:00.009+02:00

4 października 2009 - Beskid Mały

Rzyki Jagódki - Groń JPII - Leskowiec - Anula - Gibasy - Kocierz Rychwałdzki - Potrójna - Jawornica - Targanice

4 października miałem okazję pospacerować po Beskidzie Małym. Jakoś ostatnio mnie nosiło po innych Beskidach, a ten mój, taki bliski i piękny zaniedbałem. Cel był jasny. Dotrzeć na Gibasówkę (załatwić jedną sprawę - wtajemniczeni wiedzą o co chodzi). Wpierw miało być samotnie, potem z Janiołem, wreszcie stanęło samotnie. I w sumie dobrze. Ruszyłem na szlak, na Leskowiec, godzinę wcześniej niż planowałem. Po drodze trochę wieje, jak mi później powiedział Staszek na Gibasach: "Halny idzie". Do schroniska docieram w niecałą godzinę.

Wszyscy śpią, jest dziewiąta rano. No nic trza iść dalej. Poprzez szczyt Leskowca...

... Przełęcz Beskidek i Smrekowicę docieram na Anulę. Tu odbijam w stronę Gibasów i mam małą przygodę. Wieje jak cholera, ja sobie dreptam leniwie, aż tu nagle kilka (może 10) metrów za mną słyszę trzask łamanych gałęzi. W poprzek ścieżki kładzie się kilkunastometrowy świerk. No to miałem szczęście.
Reszta drogi może i bez historiigdyby nie te kolory...
Zielono...

...żółto... (prawie jak na połoninach)

...i czerwono.

U Staszka na Gibasach leniwa godzinka pod patronatem małego piffka wywleczonego ze sobą, pogaduchy z chatarem, wspomnienie sierpniowego pobytu... Nic. Czas schodzić. Kombinuję jak. Staszek daje mi kilka cennych uwag, co do skrótu "na szlaban". Po drodze fotografuję... co się da...

25 minut i jestem w Basiach. Teraz mozolne podejście chatkowym na Potrójną. Samą Chatkę odpuszczam, za to pławię się w pięknie beskidzkiej przyrody...

Na szczycie Potrójnej spojrzenie na zegarek. Hmmm wcześnie, co tu dalej robić. Na dół, w doliny, za wczas. Nagle myśl... dawno nie byłem na Jawornicy. Impuls. Zaczynam dreptać. Pół godziny samotnej wędrówki, i ni z tąd ni z owąd ukazuje mi się TO...

Więc jestem na Jawornicy. Krótka sesja foto (jedyne zdjęcie z moim ryjkiem).

I schodzę w doliny. Do Targanic.

Krótkie podsumowanie. Trasa na moje 8 godzin. Samotność i cisza - bezcenne. Odwiedzenie dawno nie penetrowanych zakątków Beskidu Małego (Jawornica) - nie do opisania...
Jak to w Beskidzie Pięknym - było pięknie.

Komplet fotek na Picasie

Jelenie na rykowisku, czyli jesienne Bieszczady

2009-09-20T19:25:00.023+02:00

17/20 września 2009 - Bieszczady

Chmiel - Zatwarnica - Wołosate - Rozsypaniec - Halicz - Przeł. pod Tarnicą - Połonina Caryńska - Mała Rawka - Wielka Rawka - Połonina Wetlińska - Wetlina

Te Bieszczady chodziły za mną chyba od czerwca. Nigdy tam nie byłem, więc ten pierwszy raz musiał w końcu nadejść. W końcu zapada decyzja - jakiś miesiąc temu. Plan jest prosty. Cztery dni. Dojazd i dzień relaksu, dwa dni "wyczynowe", a ostatni to sieknięcie czegoś na deser i powrót do domu. Plan napięty do granic możliwości, ale jak się później okaże, wszystko jest możliwe. Kombinujemy z Krisem gdzie spać, ale od czego są relacje innych forumowiczów. W środę wieczorem wypytuję jeszcze telefonicznie i na gadu Xagę o tą słynną już stodołę i dostaję szczegółowe info, jak tam trafić. Jeden problem rozwiązany. W poczuciu dobrze wypełnionej misji idę spać.

Dzień pierwszy (mało-górski)

Pobudka o 2:30. Abstrakcja??? Nie, można wstać o tej porze. Szybka kawusia i ruszamy z Renią i tobołkami do Krisa. Ten już na nas czeka wraz z Jolą. Upychanie bagaży do auta i zaczynamy przygodę. Siadam za kółko. Początkowo nie mogę się przyzwyczaić do auta, tak to jest jak się całe życie jeździ poldkiem. Pierwszy postój wypada w Rabce Zarytem. Jedzie się dobrze, drogi puste, większy ruch zaczyna się tak mniej więcej za Nowym Sączem. Kris mnie pilotuje, a dziewczyny odsypiają zarwaną noc. W połowie drogi przesiadka. Kris siada za kierownicą, a ja ląduję na miejscu pasażera. Kilometry lecą. W końcu jest. Pierwszy widok na połoniny.

Dobijamy do Ustrzyk Górnych. Teraz trzeba tylko znaleźć nocleg i jesteśmy "w domu". Chwila poszukiwań, tak jak mi mówiła Xaga - szlakiem na Tarnicę, potem w prawo do kościoła i żółty dom przy starym aucie ciężarowym pod wiatą. Wszystko pasuje.

Meldujemy się u naszych gospodarzy, zwiedzamy apartamenta.

Normalnie "Sheraton". W dodatku ***** Jest łazienka, bieżąca woda, brakuje tylko SPA.
Na obiad za wcześnie, więc tylko jakaś kanapka, kawusia i jedziemy zwiedzać. Przez Bereżki i Prosiczne uderzamy na Dwernik i Chmiel. Tam Kris (jako, że już tu był) poleca wiszący most na Sanie.

Teraz szukamy wodospadu na Potoku Hylatym. Mijamy Chmiel i dojeżdżamy do Zatwarnicy. Stąd 20 minut spaceru i jesteśmy na miejscu.

Krótki popas i wracamy do auta. Kolejny cel - Wodospady na Potoku Hulskim. Tu już nie tak łatwo trafić. Ale co to dla nas. Po drodze wypatrujemy jeszcze ruin cerkwi i starego cmentarza ale niestety. Wodospad na Hulskim okazuje się być po prostu małym progiem skalnym na niewielkim potoku.

Może przy większym stanie wody... Ale cóż, wracamy. Jeszcze krótki postój przy dawnej cerkwi św. Mikołaja z Chmielu...

... tu naprawdę czuć powiew historii.

I zmykamy na spóźniony obiad do naszego Sheratona. Po obiadku "beer-time", w czeluściach bagażnika znajduje się również coś "mocniejszego". Z gospodarzem siedzimy do późnego wieczora, gawędzimy, gospodarz opowiada kilka ciekawych historii. Czas na sen, wszak jutro w planie Halicz i Tarnica, choć ten zachód słońca nie wrózy nic dobrego, a na dodatek jest ciepło...

W nocy, w oddali słychać porykiwania jeleni...

Komplet fotek z dnia pierwszego na Picasie

Dzień drugi - 1333 metry wiatru i mgły

Szósta rano - pobudka. Jak ciężko się wyczołgać ze śpiwora. Ale słowo się rzekło. Kris z Jolą ruszają odrobinę wcześniej na Bukowe Berdo, a my z Renią jedziemy busem do Wołosatego. Punktualnie o 7:00 ruszamy na czerwony szlak w stronę Bukowskiej Przełęczy. Tylko ten jeden raz w ciągu całego wypadu nie idziemy razem. Przed wyjściem umawiamy się jeszcze na spotkanie na przełęczy pod Tarnicą. Pogoda się nie zanosi... a właściwie to się zanosi, ale na deszcz.

No nic. Dreptamy, dreptamy, dreptamy. Jasna cholera, Kris, gdybym Cię nie znał, to pomyślałbym, że mnie złośliwie wypuściłeś na ten szlak. Dwie godziny afaltem, mniej lub bardziej zniszczonym, ale asfaltem. Jak dla mnie "sama radość". Tak mniej więcej od wysokości 1000 m zaczyna nas otaczać mgła.

Wreszcie docieramy na Bukowską. Zaczyna wiać. Robi się nieciekawie.

Renia pomimo przenikliwego zimna i niesionej wiatrem mżawki, dzielnie podąża za mną.

Jak tutaj musi być pięknie w słoneczną pogodę...

Nie tym razem. Na Rozsypańcu robimy mały rest. Kanapki, herbata z termosu (to był jednak dobry pomysł, aby go zabrać z domu).

I dalej pod górę. Po równej godzinie docieramy na Halicz. Szybka sesja fotograficzna...

...krótki filmik...

...i zmykamy na dół w stronę Przełęczy Goprowskiej. Na zawietrznej troszkę lepiej, o tyle, że można ściągnąć kaptur ze łba. Po dotarciu na Przełęcz Goprowską szybki telefon do Krisa.
- Gdzie jesteście?
- Cholera wie, nic nie widać w tej mgle, ale zaraz powinniśmy dojść do was.
Za chwilę kolejny, tym razem od Krisa
- Dario, idźcie na tą górną przełęcz i tam czekajcie, bo ja mam na drogowskazie jeszcze 15 minut.
- OK. Nara.
Gdy dochodzimy na przeł. pod Tarnicą robi się znów nieciekawie. Miałem w planie szczyt Tarnicy, ale jakbym tu zostawił Renię i poszedł, to po powrocie mógłbym zastać kostkę lodu, a nie żonę. Cóż - kolejna perełka w Koronie Gór Polski nie tym razem. Przynajmniej mam powód, aby wrócić w Biesy.
Kilka chwil oczekiwania i z mgieł wyłaniają się wpierw Kris, a chwilę potem Jola. Krótka pogawędka, wymiana wrażeń i zaczynamy zejście do Ustrzyk przez Szeroki Wierch. Wiatr, wiatr i jeszcze raz wiatr. Czuję się z lekka wydymany. Na zejściu spotykamy pierwsze "stonki" wędrujące na Tarnicę. Są i sandałki na bose stopy, krótkie porcięta, trafia się też parasol.

Widać w tych warunkach niezastąpiony. Zejście bez historii. Im niżej tym lepiej. W lesie zaczyna nieśmiało przeświecać słońce. Tym razem to "stonka" miała szczęście wybierając się tak późno w góry. Jednak wiatr w końcu rozerwał te chmury. Gdy wychodzimy na drogę do Ustrzyk robi się piękna pogoda.

W Sheratonie gotujemy obiadek (spóźniony jak zwykle), przychodzi czas na "beer-time" i o 21 wszyscy śpią.
W nocy znów słychać jelenie...

Komplet zdjęć z dnia drugiego.

Dzień trzeci - Dmuchanko w promieniach słońca

5:30. Piii pip, pii pip. Aaaa, to budzik w telefonie Krisa. Wystawiam nos ze śpiwora i.... ło Jezusicku, jak zimno. Kris odpala kuchnię. Ciepła kawusia, śniadanko i możemy ruszać. Temperatura na zewnątrz Sheratona zmusza do ruchu. Jakieś +2 °C. Po dolinach pałętają się mgły.

Ruszamy trójką w składzie: Kris, Jola i mła na czerwony szlak wiodący na Połoninę Caryńską. Na razie nie wieje, a góry budzą się do życia.

Podejście dość mozolne ale rozgrzewa mocno. Wreszcie wychodzimy ponad granicę lasu. Jak tu piknie, ale zaczyna wiać.

Dreptamy połoniną, widok co raz szerszy. Przed nami...

...za nami...

...i rzut oka na nasz drugi dziś cel - Wielką Rawkę.

Gdyby nie ten cholerny wiatr, byłoby bajkowo. Na szczycie Caryńskiej krótki popas. Czas na sesję foto. Nie daruję sobie panoramki.

Spotykamy tu również gościa, który stwierdza, że góry sobie z niego zakpiły wczoraj. Cytuję: "Opatulone mgłą były jak cycki w staniku. Dziś stanik ściągnięty, więc jest na co popatrzeć". No tak. Porównanie wydaje się wyjątkowo trafne z męskiego punktu widzenia. Teraz zejście na Wyżniańską Przełęcz. Krótkie, ale intensywne. Po drodze spotykamy jakiś baców, którzy dziwią się, że my już schodzimy z gór. Tak to bywa, jak ktoś ruszył w góry o 6:30. Krótka rozmowa wyjaśnia nieporozumienie. Panie, my chcemy dziś jeszcze na Rawkę.
Na Wyżniańskiej dzikie tłumy. Szybkie jedzonko i ruszamy dalej. Nie powiem, śpieszymy się, aby iść sobie na luzie. Tłum rusza za nami. Podejście daje w kość. Przypomina się Luboń od Glisnego. Znów obiecuję sobie, że rzucę fajki. Nagle ni stąd ni z owąd wychodzimy z bukowego lasu w jarzębiny. Kolory, kolory, kolory...

Widok z Małej Rawki powala. Na szczycie kilka osób. Główne uderzenie podąża za nami.

Na Wielkiej Rawce podobnie. Nic tylko siąść i tu zostać.

Podziwiam moją wczorajszą zdobycz czyli Rozsypaniec. Przynajmniej będę wiedział jak wygląda.

Po krótkiej chwili restu zaczynamy schodzić do Ustrzyk. Wieje niezmiennie, z tym że teraz jest w miarę ciepło. Znów wchodzimy w jarzębiny. No zwariować idzie przez te kolory.

Do Sheratona wracamy zmęczeni ale mocno opaleni. W końcu to blisko 10 godzin wędrówki w słoneczku i wietrze. Warto było, bo góry wynagrodziły nam dziś wczorajszego focha. Obiado-kolacja i znów o 21 wszyscy smacznie śpią.
Zachód słońca jest obiecujący...

Jelenie - bez zmian - ciągle ryczą.

Tym razem dwa komplety fotopstryków: moje oraz Krisa

Dzień czwarty - bajecznie-powrotowo

4:40 (na początku nie wierzyłem w to, co teraz napisałem, ale to prawda - w końcu "wypoczywam" na urlopie). Znów ten cholerny budzik. Jak mi się nie chce wstawać, ale mamy przecież sieknąć Wetlińską i wracać do Andrychowa. Jest chyba jeszcze zimniej niż wczoraj. Chyba??? Na pewno. Schodzę na dół. Kris odpala kuchnię. Auto skute lodem. Jak to wszystko dziś wolno idzie. Tradycyjnie - kawusia, śniadanko (paprykarz szczeciński - pewien forumowicz byłby "zachwycony") i jedziemy do Berehów. Autko zostaje na parkingu, a my punktualnie o 6:00 ruszamy na szlak. Drugi dzień z rzędu wschód słońca podziwiamy już ze sporej wysokości. Jest pięknie.

Schody, schody, schody... Kto wybudował to ustrojstwo??? Po równej godzinie wychodzimy ponad granicę lasu. Rest. Kris pyta:
- "Masz otwieracz?"
- "A po kiego Ci?"
Po chwili już wiem po kiego. Metodą surviwalowo-menelską kapsel z piwa żegna się z butelką pod naporem mojego kijka. A więc z "dziadkami" nie jest jeszcze tak źle, skoro mogą wyżłopać browara o 7 rano niedaleko Chatki Puchatka.

Powyższe dwie fotki dedykujemy naszej kochanej wnuczce - Janiołkowi. Ale wracajmy do tematu. Czas ruszać dalej. Po kilku minutach dochodzimy do uśpionej jeszcze Chatki Puchatka.

W przeciwieństwie do poprzednich dwóch dni, dziś po wietrze nie ma ani śladu. Jest wręcz bardzo ciepło, a i widoki mamy przednie. Przy Chatce nie zapominam zrobić panoramki.

Kris fotografuje schroniskowego akrobatę.

foto by Kris
Ruszamy dalej. Przed nami Roh. W zasadzie spacerek, tylko pod koniec troszkę rypania w górę.

Zdobywamy szczyt i... Jezusicku - widoki tak dają, że ścina się białko w oczach.

Schodzimy powolutku na Przeł. Orłowicza. W jarzębinach robi się na tyle ciepło, że zastanawiam się nad ściągnięciem polara. Ale nie, jeszcze nie. Na przełęczy jednak troszkę wieje. Krótki rest i sesja foto. Góry puste. Jak się okaże później, "stonka" zacznie podchodzić, gdy my będziemy już niemal w Wetlinie.

Na drogowskazie stoi jak byk - Wetlina 2 h. My jesteśmy na dole po godzinie. Tu łapiemy stopa do Berehów. Nie wiem, może przynosimy pecha albo cuś, dość powiedzieć, że przy kampingu w Górnej Wetlince kierowca zagaduje się z nami. Nagle słyszę tylko Krisowe - "Hamuj!!!" i siłą bezwładności walę w przednie siedzenie. Na szczęście prędkość nie była jakaś przesadna i bus, którym jedziemy wychodzi bez szwanku, a auto przed nami ma tylko lekko zadrapany lakier nad tylnym zderzakiem. Zaczyna się spisywanie protokołu. No nic. Dziękujemy za podwiezienie i ruszamy "z buta". Po kilkuset metrach łapiemy busa, który podwozi nas na Berehy. Krótka walka z polarem Krisa. Zapiął w wewnętrznej kieszonce kluczyki od auta, i jak to czasem bywa, rzeczy martwe lubią być złośliwe. Zamek nijak nie chce się odpiąć. W końcu się udaje. Odpalamy auto i jedziemy do Ustrzyk. Jest godzina 12:00. Po drodze jeszcze odrobina miejscowego folkloru.

Dobijamy do naszego Sheratona. Dziewczyny miały za zadanie wszystko popakować, więc wrzucamy przygotowane tobołki do samochodu, obiad, pożegnanie z naszymi gospodarzami, i jedziemy do domu. 6 godzin jazdy. Ale za to jakiej. Na początek Biesy. Potem Niski, Sądecki, Gorce, Wyspowy, Żywiecki, Makowski i wreszcie ten nasz - Mały. Mówią, że wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Czy ja wiem.

Gdy kładę się spać, po raz pierwszy od kilku dni nie słyszę ryczących jeleni. A szkoda.

Komplet fotek z dnia czwartego oraz slide-show do Krisa.

P.S. Jako bonus - filmik pt."Jak oni śpiewają :)"

Gorczańska rozgrzewka przed Biesami

2009-09-13T19:32:00.013+02:00

12/13 września 2009 - Gorce

Ochotnica Górna - Hawiarska Koliba - Przeł. Przysłop - Gorc - Ochotnica Górna

Nareszcie - długo oczekiwany urlop.

Od dłuższego czasu wiedziałem, że ten weekend spędzę w Ochotnicy Górnej. Po prostu musiałem. Próbowałem kogoś namówić na ten wypad, ale trafiałem na albo zajęte terminy, albo słyszałem jakieś dziwne marudzenie. Wreszcie w piątek rano dostaję konkretną odpowiedź.

Dzień pierwszy

W sobotę o godz. 6:00 ruszamy z andrychowskiej stacji BP w składzie: Jola, Renia, Kris i ja. Śmigamy na dwa auta ponieważ ja mam do wypełnienia pewną misję - odebrać mojego wujka z wczasów. Jako, że wujek sponsoruje mi i mojej żonie wikt i opierunek na miejscu, więc postanawiam wykorzystać okazję na spacer po Gorcach. Pogoda wcale nie zachęca. Cholera cały tydzień było ładnie, akurat kisi się na weekend. Prognozy na necie to już zupełnie cuda na kiju. We mgle jedziemy przez Suchą Beskidzką, Jordanów, Chabówkę, Nowy Targ i Łopuszną na Przełęcz Knurowską. Droga prawie pusta, nie schodzimy ze 120.

Gdy przebijamy się przez Knurowską aura zmienia się radykalnie. Do Ochotnicy zjeżdżamy już pięknym słoneczku. Parkujemy autka pod kwaterą na os. Jaszcze. Szybkie przepakowanie i o mało nie ruszam z Krisem na szlak "na czczo", czyli bez obowiązkowej kawki. Wyjeżdżając z domu myślałem sobie - "Dojedziemy, ruszymy, a kawkę wypiję sobie na Hawiarskiej". Nic bardziej mylnego. Leniwie dreptamy sobie żółtym na Przysłop.

Dochodzimy do Hawiarskiej, a tam zonk. Chata zamknięta na głucho. Witają nas trzy głodne koty. Wokół chatki "malowniczo" poukładane worki ze śmieciami. W oknie kartka (ledwo czytelna, przypuszczam wyblakła od słońca) z napisem "Schronisko czynne od 12.IX.2009". Noż kurwa, przecież dziś jest dwunastego, w dodatku około południa.

Gdy wyciągamy szturmżarcie, sierściuchy zaczynają wykazywać wyraźne zainteresowanie. Kris postanawia zaeksperymentować. Rzuca najbliższemu kotu kawałek bułki. Nagle kocioł i kocia zadyma. Najstarszy w stadzie odpędza młode. Gdy ja podtykam młodszemu kawałek żółtego sera, o mało nie tracę palców.

Hawiarska widziana oczyma Krisa - krótki filmik

W ten sposób upływa nam prawie godzina. Nie lubię kotów, ale nigdy w życiu nie widziałem aby futrzaki z takim apetytem jadły suchy chleb. Po prostu żal mi się zrobiło. W końcu i my i koty najedzone, więc można ruszać dalej. Zaczyna się konkretne podejście. W związku z tym, że Kris w okolicy Hawiarskiej znalazł kilka pięknych kozaków, zaczynam wypatrywać. Na efekty nie trzeba długo czekać. Kozaki podgrzybki, maślaki, trafia się nawet prawdziwek.
Dalsza droga na Przysłop... no cóż, hale, lasy, szałasy... i tak w kółko... oszaleć z tego piękna można.

Z Przysłopu ruszamy na Gorc. W sumie nic specjalnego. Tutaj dopiero spotykamy pierwszych turystów. Chwila pogawędki i każdy idzie w swoją stronę. Na szczyt Gorca dochodzimy ok godziny 14. Ehhhh gdyby nie te muchy byłoby pięknie... Ale rozpalamy mini-ognisko i świat od razu staje się piękniejszy.

Niestety na chwilę - w oddali w lesie, słychać jakiś wruuuuum. Za niedługo na Gorcu pojawiają sie crossowcy. Gdyby moje spojrzenie mogło zabijać miałbym pięciokrotne dożywocie. Chwila szczyto-rozmyślań, tradycyjne piwko, i czas na nas. Schodzimy przez Hale Gorcowskie zielonym szlakiem. Odwiedzamy po drodze pozostałości po bazie SKPG Kraków.

Gdzieś w okolicy Jaworzynki Gorcowskiej postanawiamy dać sobie spokój ze znakowaną ścieżką i schodzić na przełaj do Górnej Ochotnicy. Zaoszczędzimy w ten sposób kilka kilometrów asfaltem. Pomysł okazuje się być słuszny, ponieważ poza szlakiem znajdujemy masę grzybów, spotykamy mućki i owieczki na halach, jest po prostu pięknie.

Po dwóch godzinach dochodzimy do drogi. Tutaj, ku miłemu zaskoczeniu, trafiamy na swojsko brzmiącą nazwę przysiółka.

Akcja "sklep", a więc to co misie po wysiłku lubią najbardziej. Na miejscu dowiadujemy się, że siatkarze są już jedną nogą w finale ME. Nasze panie mają trochę roboty z grzybami, a wieczór kończymy przy grillu. O 22 już wszyscy smacznie śpią.

Dzień drugi

W planie był Lubań, ale pogoda rano jest baaaaardzo niepewna. Po wierchach przewalają się chmury, a deszcz wisi w powietrzu. Odpuszczamy. Śniadanie i co tu dalej robić. Kris z Jolą idą pod dzwonnicę na grzyby, ja czytam książkę, a Renia dosypia. Ale w końcu ileż można. My również ruszamy na najbliższą grapę. Najwyżej wrócimy z pustymi rękoma. Kilka godzin plątania się po lesie i przynosimy pełną reklamówkę: kozaki, maślaki, podgrzybki.

Powoli pakujemy graty i zbieramy się do domu. Drogę powrotną "umila" korek od Nowego Targu, aż po Klikuszową. Gdy tak podjeżdżam po kilka metrów, myślę sobie - "I ktoś kurffa chciał organizować igrzyska olimpijskie w Zakopanem. Z czym do ludzi".

Podsumowanie??? Krótko. Na plus - muszę wrócić w Gorce. Na minus - Hawiarska.

Dwa komplety fotek na Picasie: tutaj moje, a tutaj Krisa.

Czuby i wszystko jasne...

2009-09-06T19:36:00.009+02:00

5/6 września 2009 - Beskid Wyspowy

Rabka Zaryte - Luboń Wielki - Rabka Zaryte

Miałem nie jechać, ale wpierw taki1gość, a później Janioł nie dawali mi spokoju. Pomysł spotkania i padło na Luboń. Wyjeżdżam w sobotę o 16 z Andychowa i gnam busem do grodu Kraka na spotkanie z Janiołem, dakOtą i kotOlą. Pędzimy przez Wieliczkę i Kasinę do Rabki Zaryte. Tam parkujemy autko przy znajomym zielonym sklepiku i o 19:40, już po ciemku, ruszamy na zielony szlak na "górę z antenką".

W sumie wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że gdzieś wysoko w lesie słychać w oddali jakieś wycie, a po drodze przyglądają się nam 4 pary czujnych oczu gdy w pewnym momencie oświetlam czołówką las. Lekki stres jest, tym bardziej, że tym razem to właśnie mi dziewczyny postanowiły bezgranicznie zaufać i przyjęły, że dojdziemy bezproblemowo na Luboń (dziękuję). Droga mija nam bardzo szybko.

Jakieś 20 minut przed schroniskiem do Janioła dzwoni Antyklina informując ją, że już doszli. On z Kasią szli od Glisnego, więc mieli trochę krócej. Jak się później dowiedzieliśmy Bernie miał lekką panikę w oczach, ponieważ Antylkina powiedział mu, że "z nim" przyjdą jeszcze 4 osoby. Bacówka zajęta przez harcerzy, na górze rezerwacja dla Czubów w sensie nas. I gdzie tu pomieścić jeszcze 4 osoby??? Nieporozumienie się jednak wyjaśnia, gdy okazuje się, że "ta czwórka" to nasze skromne osoby.

Na schronisku oczywiście Pan Kierownik, Pietruś oraz taki1. Poznajemy również przesympatyczną ekipę z Piotrkowa w składzie: Ewa, Honorka, Alex oraz Rosiu - zwaną dalej "Piotrkowską Grupą Wsparcia".
Siadamy, integrujemy się, jest gitara, popisy wokalne dakOty, Kasi i moje. Czas upływa leniwie, a we krwi zaczyna krążyć coraz większa ilość "ulubionej substancji".

Nawet nie wiem kiedy idę spać, w każdym razie ostatnia kładzie się kotOla. Rano - krajobraz po bitwie. Sytuację ratują dziewczyny przygotowując pyszne kanapki i herbatę, oraz Bernie serwujący naszym umęczonym zwłokom REWELACYJNĄ jajecznicę z rydzami (no miód w gębie).

Znów lenistwo przed schroniskiem. Pełen relaks i "ładowanie akumulatorków". Jakieś dziwne opowieści, kupa śmiechu, fotografowanie.

Niestety w pewnym momencie "Piotrkowska Grupa Wsparcia" zbiera się w doliny. Wspólna fotka BESKIDoczubów (witamy w tym zacnym gronie Panie i Panowie).

Niedługo po tym "do cywilizacji" schodzą Kasia i Antyklina. Zostajemy w sumie sami. No cóż, na nas również czas. Zejście niebieskim bez historii.

Powrót do domu najchętniej zapomniałbym, żal było opuszczać góry. Na szczęście mam świadomość, że za tydzień zaczynam urlop i Gorce, Biesy witajcie. Dzięki dziewczynom zostaję sprawnie podrzucony na Kraków Główny, wsiadam w busa i o 21:30 jestem w domu. Umordowany jak nigdy.

Wypad na wielki, wielki, wielki plus. Świetni ludzie, znane pyszczki, a i przybyło parę nowych.

Garść fotek na Picasie.

Operacja "Koza"

2009-08-15T19:39:00.014+02:00

15 sierpnia 2009 - Tatry Wysokie (Słowacja)

Tatranská Javorina - Zadné Meďodoly - Kopské sedlo - Zelené pleso Kežmarské
- Červená dolina - Jahňací štít - Tatranské Matliare

"Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie"... Taaa, z pewnością. Budzik drze się niemiłosiernie. Ale cóż, słowo się rzekło - kobyłka u płotu. Zbieram spakowane poprzedniego dnia graty i pędzę do Krisa. Pół godziny później suniemy pustą drogą w stronę Jurgowa i Tatrzańskiej Jaworzyny. Po drodze podziwiamy wschód słońca nad Beskidami i znaną BESKIDolubom "górę z antenką".

Docieramy na miejsce i parkujemy auto przy poczcie w Tatrzańskiej Jaworzynie. Jest cholernie zimno (6 st.), szaro, ponuro, a Taterki strzelają wyraźnego focha. Potraviny czynne dopiero od godz. 10 - a taka była ochota na piwo. Całe szczęście zaopatrzyliśmy sie w kraju, więc ruszamy wpierw niebieskim, a potem zielonym do Zadnich Koperszadów i na Przeł. pod Kopą (Kopské sedlo - 1750m.) Przyroda powoli budzi się do życia.

Widoki coraz piękniejsze. Powyżej Gałajdowej Polany już nie wiadomo na co patrzeć. Z jednej strony Tatry Bielskie, a z drugiej Wysokie i nasz dzisiejszy cel - Jagnięcy Szczyt (2230 m.)

Na Przeł. pod Kopą - coffee-time. Nie powiem, nie obyło się bez problemów. Wiejący wiatr skutecznie dławił płomień palnika i na wrzątek czekaliśmy prawie godzinę. Na szczęście było na czym zawiesić oko. Po kawce ruszamy dalej w stronę Wielkiego Białego Stawu i Zielonego Stawu Kieżmarskiego. Przy schronisku nad Zielonym krótki popas, Kris idzie zbadać ceny w schronisku (nocleg 13 €, frytki 3,10 €, parówki z frytkami 5,10 €, piwo 2 €, herbata 1 €), a ja podziwiam widoki wcinając kanapkę.

Po chwili restu ruszamy dalej żółtym w stronę Jagnięcej Dolinki, Kołowej Przełęczy i Jagnięcego Szczytu. Podejście jest od samego początku masakryczne (na długości 2,5 km zrobimy blisko 700 metrów różnicy poziomów). Na dodatek słonko zaczyna dawać w du*ę - dosłownie, mi cieknie strumyk po plecach, a Krisowi pot zalewa oczy. Na progu dolinki, przy Czerwonym Stawku krótki odpoczynek, rzut oka na dalszą drogę (i moje stwierdzenie "Łosz kurwa").

No nic. Pniemy się mozolnie dalej, aż tu nagle... Ta dam!!! Tuż przy ścieżce pasie się kozica. Początkowo zupełnie nie zwraca na nas uwagi, jednak w miarę upływu czasu (i dźwięku migawki naszych aparatów) zaczyna spoglądać w naszym kierunku. Z jej oczu można wyczytać jedno - "A czego te dwunożne niezdary tu szukają??? Cholera pojeść nie dadzą w spokoju, tylko jakiś pstryk, pstryk słychać co chwilę".

Po cichutku, aby nie przeszkodzić w obiedzie ruszamy dalej. Dochodzimy do jedynego łańcucha po drodze (10 m pod Kołową Przełęczą), który w sumie bardziej przeszkadza niż pomaga. Tutaj mamy możliwość przekonania się o tym, że firma "Nike" staje się coraz poważniejszym producentem obuwia outdoorowo-trekkingowego.

Kilka pewnych chwytów i stopni i jesteśmy na Kołowej Przełęczy. Teraz zostaje nam złojenie grani do Jagnięcego. No żesz w mordę!!! Kto poprowadził ten szlak??? W górę, a za chwilę w dół. I tak na przemian. Kris stwierdza, że ci Słowacy to se chyba jaja robią.
Na Jagnięcym ludzi jak mrówków. Więcej ich chyba matula nie miała. Znajdujemy ostatni (chyba) wolny kamień i rozkładamy się na szczytowy popas. Są kanapki, mineralna i uzupełnianie witaminek (Kris zajada grejfruta - nie, nie popija eliksir, lecz zajada owoc). Ja postanawiam zrobić panoramę z Jagnięcego, co nie jest sprawą łatwą. Muszę się przeciskać pomiędzy restującym towarzystwem (30-35 osób na kilku metrach kwadratowych). W końcu znajduję dobre miejsce na strzelenie kilku fotek.
Panorama z Jagnięcego Szczytu

No cóż, komu w drogę, temu kopa - jak to mówią. Zaczynamy zejście. Skałki, skałki, skałki, czyli to co misie lubią najbardziej. Tak mniej więcej w połowie Jagnięcej Doliny napotykamy znów stadko kozic.

Pierwotny plan był taki, aby zejść przez Szeroką Przeł. Bielską do Zdziaru i stamtąd walić z buta kilkanaście kilometrów do Jaworzyny. Jednak Kris wpada na genialny pomysł. Tuż przed nami idą dwie sympatyczne panie - polki. Kris zagaduje dokąd schodzą i czy aby nie podwiozłyby nas do Jaworzyny. Okazuje się, że panie schodzą do Matlar i jadą przez Jurgów do Nowego Targu. No to by pasowało. Umawiamy się tak: "Jeśli panowie będą na parkingu w Matlarach, to nie ma sprawy. My schodzimy do schroniska, tam herbatka i idziemy poprzez Biały Staw do Matlar". Przy schronisku robimy krótki popas... i ruszamy żółtym szlakiem w dolinę. Jeszcze jedno, już ostanie spojrzenie za siebie na otoczenie Dol. Kieżmarskiej.

Zejście do Matlar bez sensacji. Po prostu drepatmy. Z przepisowych 2 godz 30 min. wg przewodnika Nyki robi się 1,30 i lądujemy na słowackim bruku w Matlarach.

Tutaj 40-to minutowe oczekiwanie na nasze wybawczynie i zostajemy sprawnie podwiezieni nawet nie do Podspadów (jak panie pierwotnie deklarowały), ale do samego autka zaparkowanego w Jaworzynie. Szybkie pożegnanie, zakupy w Potravinach i ciśniemy do domu. W Andrychowie jesteśmy ok. 21:00.
Na koniec mała zagadka: w którym miejscu na fotce kończy się SK, a w którym zaczyna RP.

P.S. Wszystkie moje fotopstryki można znaleźć Picasie, i w ramach bonusa dorzucam filmik nakręcony pod Jagnięcym Szczytem.

Podziękowania: dla Joli i Krisa, bo wcale nie miałem ochoty na góry, jak również dla przemiłych pań, które nas wybawiły z małej opresji (może to kiedyś przeczytają). Było piknie.

Janielska włóczęga

2009-08-02T19:44:00.009+02:00

1/2 sierpnia 2009 - Beskid Mały

Rzyki Praciaki - Anula - Gibasy - Leskowiec - Groń JPII - Rzyki Jagódki

Piątkowy wieczór: odbieramy w Andrychowie Janiołka i eskortujemy do nas do domu. Kilka godzin spędzonych na pogaduchach, tokaju i rozmyślaniu czy wszystko spakowane i idziemy nynu. Tak zaczyna się ta przygoda z niespodziewanym finałem na Leskowcu.

Rano pobudka o 7:30. Śniadanie, kawusia i pędzimy na busa do Rzyk Praciaków. Podchodzimy dość mozolnie trasą wyciągu do czerwonego szlaku. Jest upalnie, plecaki nie najlżejsze, na szczęście powiewa lekki wiaterek.

Droga mija leniwie. Na Anuli robimy krótki postój. Renia robi kanapki, a Janioł rusza na borówki, by wrócić pół godziny później z fioletowymy plamami na rękach i ustach.

Teraz ruszamy do Staszka. Tak mniej więcej od tego miejsca do końca wycieczki będzie mi towarzyszył śpiew mojego babińca. W repertuarze dziewczyny mają wszystko: od "Sokołów" po "Kulfon co z ciebie wyrośnie". Czasami sobie myślę: jak będziemy kogoś mijać, to najwyżej powiem, że te panie nie są ze mną.

Na wiartołomach pod Gibasowym upał jest nie do zniesienia. Jak się później okazało, sobota była upalna, ale niedziela miała być jeszcze gorsza. Przeskakujemy szybko te polany i docieramy na Gibasówkę.

Nie jesteśmy sami. Jest grupa gimnazjalnej młodzieży z Warszawy z trójką opiekunów. Instalujemy się na chatce, jemy i już tylko we dwoje z Janiołem ruszamy na Czarne Działy. Renia zostaje pod opieką Staszka na Gibasach.
Kolejna godzinka to taplanie się w błocie jaskinek na Działach. Janiołek w swoim żywiole.

W drodze powrotnej, pełni wrażeń, znajdujemy nawet cztery grzybki. Na chatce załapujemy się na naleśniki z borówkami od warszawiaków, a później... no cóż, kolacja, spacer z córką Staszka do kapliczki na Gibasach, przekomarzania Janiołka i Reni z gospodarzem, beer-time, odrobina żubrówki z sokiem jabłkowym, przedstawienie teatralne warszawiaków, ognisko, kiełbaski, gitara, śpiewy... czyli tak, jak być powinno.

Rano wstajemy ok 8:00. Patrzę na termometr, a na nim 28 stopni. Ło matko, no to nam dziś dogrzeje.Na niebie ani jednej chmurki, a, i po sobotnim wiaterku nie pozostał ślad. Babia i Pilsko w pełnej krasie.

Śniadanie, pakowanie i żegnamy Staszka i Magdę.

Ruszamy na Anulę i w stronę Leskowca. Dziewczyny znów śpiewają całą drogę, skutecznie płosząc wszelką zwierzynę swym wyciem. Pomimo upału i stada much krążących nad moją głową do schroniska na Groniu docieramy bardzo szybko. Od Staszka - 2 godziny.

Przy schronisku ławki okupowane przez stonkę, jednak nie ma dziś jakiś specjalnych tłumów. Być może sporo ludzi wybrało się na odpust na Trzonkę. Lecę do bufetu po piwo, a Janiołek zabiera się za pyszną rybkę. Dobrze, że nie ma z nami pewnego forumowicza, bo znów by sobie nie pojadła. Reni zamarzyła się smażona kiełbaska z grilla, a ja uzupełniam płyny kufelek po kufelku. Tak sobie leniwie siedzimy, gadamy aż nagle patrzę i oczom nie wierzę - od schroniska zmierza ku nam znajoma postać. Toż to Opek z siostrą Anią.

Niemożliwe, radość powitania, jak to ktoś napisał - jakbym miał ogon, to zamerdałbym się na śmierć.
Jednak wszystko co dobre, szybko się kończy. Musimy się zbierać na Jagódki aby zdążyć na autobus do domu. Opek z Anią ruszają na Gibasy. Jeszcze tylko obowiązkowa wspólna fotka BESKIDoczubów i każdy gna w swoją stronę...

Na autobus schodzimy tak w sam raz... Jeszcze widzę czerwone światełka i pozostaje nam czekać 2 godziny na kolejny. Rozkładamy się na klasyczny biwak na przystanku, w ruch idą karimaty.
Tak mniej więcej po godzinie widzę znajomą postać. Ależ jasne to moja kumpela ze szkoły średniej. "Podrzucić was na dół???" No pewnie!!! Tak oto docieramy do Andrychowa kończąc ten świetny wypadzik u nas w domu.

Podziękować dziewczynom za towarzystwo i śpiewy na trasie, Opkowi i Ani za całkowicie nieplanowane spotkanie oraz Izie za transport naszych umordowanych upałem zwłok Było po prostu super.

Komplet fotek z tego wypadu na Picasie.

Beskidoczuby oblazły Orlą Perć

2009-07-12T19:53:00.005+02:00

12 lipca 2009 - Tatry Wysokie

Kuźnice - Murowaniec - Kozia Przełęcz - Kozi Wierch - Granaty - Murowaniec - Dolina Jaworzynki - Kużnice (fotorelacja)

Luboń No. 4

2009-07-05T20:02:00.013+02:00

5 lipca 2009 - Beskid Wyspowy

Rabka Zaryte - Luboń Wielki - Rabka Zaryte

Od początku.
Wiedziałem, że Angi z Wilczycą śmigają na Babcię na weekend, wiedziałem również, że będą w tej okolicy Djinn z Małżowinką.

Kris o swoich zamiarach poinformował mnie na gg, ale jakoś nie po drodze mi było, chciałem "pomieszkać" w końcu w domu. Na dobrą sprawę, to nie wiem, ale ten Luboń wymyśliła chyba Janioł. Zaczęła kusić i namawiać, wpierw na PW, a potem coraz skuteczniej na gg. Jako, że kobiecie się nie odmawia, wpadłem na pewien iście szatański pomysł: spróbuję namówić Renię na wypad, pierwszy od zimowych Gibasów. O mały włos, a cały misterny plan ległby w gruzach. Starość nie radość. W czwartek rano ledwo łażę, w plecach łupie jak diabli. Szczęśliwie szybko przechodzi (nie ryzykuję masażu pleców w wykonaniu mojej małżonki, co mi nieśmiało proponowano) i o 8.40 w niedzielę ładujemy się do auta i jedziemy w stronę Rabki.

Podróż o dziwo ekspresowa - 70 km w niespełna godzinę. W Naprawie dzwonię do Janioła: "Gdzie jesteście???" Będą za ok. godzinę. No to OK, poszukamy jakiejś knajpy, bo Reni przyszedł smak na kawę, a mi na piwo.

Teraz telefon do Xagi, która informuje mnie, że jedzie po Chemicę i Krisa na Krowiarki. Niebawem nadciąga Janioł z Justyną. Trochę jeżdżą po Zarytem tam i na zad nie mogąc mnie znaleźć. Spowodowane jest to zapewne tym, iż nie szukają mnie tam, gdzie mnie szukać należy, czyli w jedynej w okolicy otwartej knajpie.
Teraz dreptu, dreptu zielonym. Świeci śliczne słonko, po niebie przewalają się białe obłoki, Justyna z Renią zbierają grzyby, a Janioł dokazuje (takie to małe, a takie upierdliwe).

Tempo iście emeryckie, na Luboń docieramy po 2 godzinach!!! Witamy się z Matem i Panem Kierownikiem. W niedługim czasie dochodzi ekipa "krowiarkowa", a w doliny zbiera się Mat (spotkał na schronisku sympatycznych ludzi z Chrzanowa, i zabiera się z nimi do domu).

My rozkładamy się z jedzeniem, kawką, herbatką czy tam co kto woli. Janioł wyciąga ciasto, jednak gdzie tej marnej namiastce do przepysznych wypieków Xagi. No dobra przesadziłem - pyszne było. Kris z przepastnych czeluści plecaka wydobywa nawet odrobinę eliksiru z pewnego tropikalnego owocu.

Następuje błogie lenistwo... Panie odrobinę molestują Berniego, a ten odpłaca się im kwaśnicą.

Kilka kolejnych godzin to pogaduchy, opalanie się przed schroniskiem, test pozycji "na leniwca Sid'a" oraz magiczna sztuczka z ręcznikiem Chemicy.

Około 18.00 następuje czas odwrotu. Szybkie pożegnanie się z Chemicą (zostaje na nocleg - tej to dobrze) oraz Berniem i zaczynamy zejście do Rabki Percią Borkowskiego.

Wszystko przebiega w sumie zgodnie z planem, ale... no właśnie. Nie wiem czemu mamy to z Krisem zawdzięczać. Czy słodyczy emanującej od naszych przemiłych pań??? Powiem tylko tyle, że w drodze powrotnej zostajemy z Krisem pożądleni przez osy.
Nic to. BESKIDoluby muszą być twarde. Jeszcze fantastyczne opowieści spotkanej góralki, snopki siana malowniczo rozrzucone po łąkach i transport Janioła i Xagi do aut rozsianych po całym Zarytem. .

Czas pożegnań i ruszamy, każdy w swoją stronę. No prawie, ponieważ z Xagą jedziemy w tym samym kierunku.
I tu następuje moment kulminacyjny wypadu, tzn. próba dotrzymania kroku moją furmanką naszemu forumowemu Hołowczycowi. Prawdę mówiąc, to nie wiedziałem że moja fura tyle wyciąga, a miejscami myślałem że rozpadnie się w drobny mak
Podsumowując w kilku słowach, pozytywny wypad w miłym towarzystwie. Fajnie było zobaczyć te znajome pyszczki, a i fajnie było poznać nowe.

Komplet fotopstryków na Picasie.

V Zlot Beskidoczubów

2009-06-28T20:07:00.002+02:00

27/28 czerwca 2009 - Beskid Żywiecki

Korbielów - Polana Górowa - Uszczawne - Korbielów (fotorelacja)

Deszczowy Luboń - trochę po szlaku, a trochę nie...

2009-06-22T21:47:00.005+02:00

20/22 czerwca 2009 - Beskid Wyspowy

Rabka Zaryte - Luboń Wielki - Rabka Zaryte

Pytanie nr. 1
Czyj to był pomysł?

Pytanie nr. 2
Kto zamawiał pogodę?

Pytanie nr. 3
Po jaką cholerę mi to było?

Pytanie nr. 4
Czy było warto?

Sobotnie popołudnie. Za oknem leje, a ja siedzę sobie przy kompie i przeglądam forum. Nagle, ni stąd ni z owąd Kris atakuje moje gg: "Skoczymy na Luboń?". No chyba cię stary porąbało, w taką pogodę? Ale raz zasiana myśl zaczyna kiełkować i po 20 minutach już robię zakupy, a po kolejnych 10, pakuję tobołek. O 15.30 wrzucamy mandżur do mojej fury i jedziemy do Zarytego. Parkujemy pod znajomym zielonym sklepikiem, obiecując panu właścicielowi, że jutro na pewno odbierzemy autko. Taaaaa jutro, z pewnością.

Leje jak z cebra, ale nic to. Szybkie beer-time i ruszamy zielonym na Luboń. Kapu kap, kapu kap, a ścieżką wesoło rwie strumyczek.

Błoto miejscami po kostki. Tylko nam znanym sposobem gubimy szlak jeszcze przed wejściem do lasu, no i się zaczyna. Kolejna godzina to przedzieranie się przez chaszcze i paprocie sięgające pasa. W butach zaczyna wesoło chlupać, spodnie ponad ochraniaczami mokre od paprotek. Chwila odpoczynku. Gdzie my do cholery jesteśmy??? Na pewno na stokach Lubonia, tylko gdzie??? Kris wyciąga mapę - niewiele nam to daje.

Postanawiamy: po pierwsze idziemy w kierunku na północ (tam musi być jakaś cywilizacja), po drugie jak do zmroku nie trafimy na szlak zielony lub niebieski, to robimy wycof na przełaj w dół. OK, pada tekst "bier się" i rypiemy na wprost przez las, stromo w górę. Około 19.00 wychodzimy na jakąś drogę, jak się okazuje, centralnie w miejscu połączenia szlaków zielonego i niebieskiego.

No to żyjemy. Kilka chwil i już suszymy się w schronisku.

Okazuje się, że nie jesteśmy sami. Dociera Pietruś, jest również ekipa "Elita Mnicha" z zabrzańskiego PTTK-u. Przesympatyczni ludzie. Wieczorem mała integracja na jadalni, beer-time, cytrynówka, żołądkowa i nynu.

Rano budzą mnie krople deszczu za oknem. Chyba trzeba się zbierać na dół bo nic nie zwojujemy w taką pogodę. Ale w sumie nie wiem jak to się stało, że zapada decyzja: zostajemy do jutra. Spokojnie zdążę do pracy, w końcu mam na 14 (już to widzę). Po południu uderzamy na zakupy do Rabki, wracamy na Luboń i znów mijają leniwe godziny w schronisku.

Dla niedowidzących wpis brzmi:"Obsłuda fachowa i miła, polecam wszystkim to przyjazne schronisko. Grubasek za bufetem naprawdę wymiata"

Widok z Lubonia Wielkiego na Tatry :)
W poniedziałek rano jednak trzeba się zbierać. Pakujemy tobołki i Pietruś zwozi nas terenówką do Rabki Zaryte. Moja fura stoi nienaruszona. Meldujemy się w sklepie po odbiór auta, pan kierownik stwierdza: "Co powalczyliście???" No tak, nie da się ukryć. Godzinka jazdy i jesteśmy w domu.

Kilka moich fotomontaży oraz galeria Krisa

Jako bonus filmik pt."Pan osełkowy :)"

P.S. A mówią, że Luboń to takie spokojne schronisko. Nic bardziej mylnego. O mało nie zostałem ścięty.

P.S.2
Odpowiedzi na pytania z początku relacji:

Ad1. takiego1gościa i zdezerterował.
Ad2. Niech się ten ktoś lepiej nie ujawnia bo maczeta jest na Luboniu.
Ad3. Sam nie wiem, ale...
Ad 4. ... było jak zawsze fajnie